Tempo.

E de que serve o tempo
se non pasa contigo?
E pra que serve se
eu non podo vivilo?

O tempo que pasa
é tempo perdido,
non vai voltar
a ser vivido.

E que pase o tempo
pero que bula rapidiño
que non me tente
a tirarlle do rabiño.

Precisa tempo o tempo,
quere o tempo ter tempo,
precisa saber que é lento,
quere exiliarme, ao teu peito.

Superman.

E ti, Superman,

tócame de novo,

acaríciame,

faime unha gaiola

e mete na miña boca os teus dedos.

Superman, grazas

por collerme dun ovo,

por masturbarme,

por tela de dona,

faime percorre-los ceos.

A por eles!

Non sei que opina o mundo
mais eu cada día, choro.
Non sei porque hai xente
pois só as persoas, somos ouro.

A televisión quere amargarme a vida
mentres eu só trato de construila miña.

Educación, faivos falta, campións,
e si, queremos iso, así que ide
rañala, por favor, queremos un
emprego digno.

E non me digades que non teño razón,
todo político inculcado nesta operación
ríse de quen non pode afrontala situación.

Só un poucos poden trocar pois
somos moitos, os que non podemos
máis. Eu só pido, complicidade,
que sexan os burgueses os que amosen
solidariedade.

Xa non distingo nada, a confusión
pode con todo.
Xa non comemos nada, son eles os
que comen coma porcos.

Necesidade, rescata a sanidade,
non nos fodas coa indiferencia,
non temos tanta paciencia.

''Tanto tes e tanto vales.''
Comédema, fillos puta!
Temos oportunidades,
están detrás da Lúa,
ocultas na súa cara
de subnormalidade.

A por eles! Digo, revolución!
Que o rescate é preciso para
sacalos da corrupción!

Sen comentarios.

Ai!
Non me digades que si!
Ai!
Que non sei onde fuxir...

E o mundo non é habitable
e a xente é detestable...

Ai!
Que son un máis!
Ai!
É culpa de meus pais!

É o mundo quen me traizoa
por eu ser boa persoa...