Despeinada.

Sen que a escuridade

che faga máis emocionante

nin o frío máis necesaria,

comeza ti a facela música,

tendo eu de frente, a túa cara.

Semellante a unha viola,

con máis cordas e cor clara,

quero ver eses beizos que esbozan

a sinfonía perfecta, 

das túas curvas sentadas.

''Non son eu senon ela, que estaba sentada na miña cama, rodeada dunha cor branca que lle pedía que quitase as bragas e a camiseta; despeinada, algo inexistente pero real.''