Putada.

Dame igual chegar ao paraíso,
pode ser que non fixera nada e
é probable que non valga para isto.

Recollín a merda que topei no meu camiño
e coleccioneina por sacarme adiante,
vivindo dela ata a morte do meu humanismo.

Fun un contenedor de lixo
alimentei a quen non tiña cobixo.
Non son Deus mais fixen o que puiden,
convertinme en ninguén e alcancei o obxectivo.

Dicídeme como remedialo,
como é posible encaixar?
Vivo nun mundo apático,
feito para facerte trocar.

Noto que estou sufrindo
e que por min sofren os demais.
Son un auténtico crebacabezas,
un dos moitos despoxos socias.

Non son Deus,
non hei de chegar ao ceo;
pactei con Zeus
e o raio fíxome velo.

Afixiado polo fume do tabaco
o aire non supón un atraco.
Fodernos a nós mesmos é o xeito
de recuperalo noso amor, agochado.

A constante da vida;
vivir,
para seguir vivindo.
Prefiro a constante da morte;
morrer,
para non seguir sufrindo.

Sei que non perderedes a esperanza comigo
que nos meus beizos están os vosos latidos.
Podo mirar cara atrás e velo gañado, mais
ollarei cara adiante para velo conquistado.

Comprendo e erro, bebo e logo mexo,
miro cara o espello e a min xa non vexo.
Entendo a túa cara, chea de amargura
mais ti non te preocupes que xa se me pon dura.