00

Estou perdido nas alturas,
demasiada claridade para ver ben...
                                Tampouco agardo que abandoes o teu Olimpo
    só por entregarte a min.

VII

Non preciso verte
                           de verdade.
Por ti e contigo,
viviría toda a miña vida a escuras.

Vilagarcía de Arousa.

  Queixase o bullicio que non cesa 

                                                   eterno

  de que ten unha enfermidade.

Non quere que o malinterpreten

                                                el non ten culpa

corrompeuno a sociedade

    que é moi puta

 Contaxiase a ela mesma 

                                          que dí que é virus

                                           e mellor co sida

                                            (porque ela segue viva!)

e bótanos de menos

pero iso é mentira

que xa non somos nenos

                                         eu mesmo fíxen vida

                                         e xa non fago nin caso

                                         xa pasei este retraso

de que algúns comenten

                                    as fazañas

                                                     non feitas

outros dean a razón:

traizoen o seu perdón

vivan con rencor

e loiten sen amor

                          estou farto da xente empalagosa

Sinte cousas sen sentido

                                     porque non pon sentimento.

Búrlase de todas

                         e cada unha

das cousas que fai.

'Que tontiña me es!'

                              E ríese 

                                         inocente

cando fai frío é capaz de seguir quente

de tanto que come

                            porque ten gula

de tanto que envexa

                              porque ten medo

de tanto que o home

asume, vomita e mexa

como estes versos 

                            e estas verbas

                                  que teñen desorde

                                   porque falan sen paciencia.

Fíxonos así a sociedade

                                    egoístas

                                                onde quedou xa o bullicio...

que controla o que nos pasa

cando nos pasamos da ralla

                                         ácida

inda que nos rallamos demasiado

e presumimos da euforia

eufóricos perdidos

controlando tódolos ritmos

abafando os que bufan

despazo e non moi rápido

                                       máis ben amodiño

encaixando as palabras

pero non a mandíbula

fuxindo dos problemas

e tamén da inxustiza

que dí que é lenda

                            só sae nas películas

inda que n'as pensa

e máis ben é lenta

                           como os seus cerebros.

Queixase o bullicio

                            intenso

de que a sociedade non ten vida

pero ten moitas

                         e con elas 

                                         xoga

                         practica a masonería

dalles ostias tódolos días e claro...

                                                    Berran.

E logo xa se lles pasa

                            porque total

                            son tonterías

choran un pouco

fan un charco 

                     tíranse coma porcos

                      inda sendo tamén narcos

beben algo de viño

fan boas pesetas

vanse buscar tetas 

o seu cú e o seu ollo

                               cambian de postura

e rínse eles

pensando que os que non son así

                                         son tontos

e inflúen e mandan

gobernan, disparan, executan 

a toda a masa

                     descontrolada

por eles mesmos

                         por ela mesma.

A masa da gorda sociedade

                                          que putea ao bullicio

que é feliz na súa basta ignorancia

 e dona do seu corpo

                                o corazón

late a contratempo...

                                Coma os reloxos

                                 a choiva e o vento

perfecta, áurea en si mesma

                                           para eles

                                            e para lelas.  

      

Espello de liberdade.

Corrompes, os meus sentimentos, chegando ao meu norte.
Fas legal a inxustiza de quererte.
Es a dependencia do meu sur.
Podo verme en ti, de frente.
Pásasme o teu amor nun porro, onde só distingo o cheiro a verde.
E a ti dache igual! Total?
Só tes a miña vida...
Só é unha vida máis.
Dache igual ter outro escravo, inxenuo do teu imperialismo.