XXIV

Es,        

           das cousas mellores,

  a mellor das cousas.

      Unha cousa de carallo,

           unha cousa con sentimento.

Bocalizas na miña vida

          e berrasme nos meus encantos,

dasme forma coma arxila

          e quedo duro, coma de barro.

Fasme ser un romántico lobishome

                   se me ensinas as  tetas,

fas que madure

               descubra e creza

                          que te queira con boa letra.

     Podes falarme cos ollos,

non podes faltarme coa boca

                e non é polos teus bicos

                        nin polos beizos;

                               é a túa boca...

Es ti, muller,

         quen me iguala

       en ser masculino, cando pasas,

de voz de pito, a ter collóns

    e a levar ti os pantalóns.

Es ti, muller, quen 

                 debaixo das túas bragas

                 está a mellor das casas

               na que poder vivir os dous.

Provocas tódalas guerras

                        as túas curvas son un conflicto,

                  e reinas a competencia

               que só alcanzan uns pouquiños.

Grazas a ti, 

                              que sigo vivo

      os verbos, son verbas

                                    contigo

                    sinal do meu compromiso.