Paralelo sen números.

Parecía que non nos coñecíamos de nada,

ata

pareceu que fora onte a última das xeadas.

Os marcos dos espellos

suxeitábannos ledos e namorados

agardando un bico

para se emocionar.

Semellaba como que,

as patas das camas querían

ter que ver nese

teu corpo

de muller.

Para encherme de vida

chegaba con que te correses.

Foches empregada

para non sobrevivir.

Aprendíasme a fuxir

e fun valente.

O fume ardera

nas lareiras

dos nosos ollos.
Non había medo.

Estabas preciosa

toda inqueda.

Musicabas coa gorxa

estrofas que os trovadores

soñaban nas

élficas

aldeas.

Revolucionabas,

estabas preciosa

toda porreta.

O éxtasis, poderoso,

quedaba

acomodado nun recuncho

do baleiro.

Necesitaches estar comigo

para poder falar soa.

Cheirei en ti

o meu progreso.

Vin nacer de nós un ser perfecto,

co dobre de partes cao resto.

Vin a unión do auténtico e

morrías nos meus desacertos.

No noso lar,

conviven as noites de verán

que se mollaron 

por nós,

batendo contras as rochas,

en forma das

ondas agarimadas

polas luces dos faros.

As pedras foron cómodas

no noso periplo

polo Atlántico.

Lembra,
que onde choraches
non fuches cobarde.


Lembra,

o intre no que te refuxiaches

nos meus brazos;

ficaches atrapada na liberdade.