Sen nada

ESTABAS viva,
respirando dentro de ti.
Abaixo do Sol,
nas quentes chairas,
ti, tímida,
entusiasmada;
coa boca pechada
cantabas.

Eras entendida,
dando igual
o que soltaras.
Xa comera antes
dese prato.
Gostei.

Estabas viva,
soubeches 
matalos días.
Non había
pedras que saltar.

Estabas viva,
agora sobrevives.
E mañá?
Será outro día.