Non teño sono, non teño nada.
Quéntame a néboa da noite,
cóbreme, facendo de manta.
Azul ceo, que me corrompe
despois destas madrugadas.
Deixáronno a luz e os montes,
deixaron de facer barricadas.
Voume agochar no teu peito
para non selo seguinte desfeito
desta longa vida que mata.
No hay comentarios:
Publicar un comentario