Vistas de página en total

sábado, 31 de enero de 2015

Fascispaña.

No soy de esos que cogen una bandera
y comienzan a menearla cual cadera...
Y esto es todo culpa del progreso
que nos deja atrás
porque vamos más lentos,
¡hijo de Satanás!
¿Qué se creerá este imbécil?
Ya Dios le juzgará
ojo por ojo, diente por diente.
Que se tiene que lavar
no es consciente
de que no tiene credibilidad,
y que no es decente.
Sino hay ricos y pobres,
quienes trabajan
son los mismos de siempre
esos de traje, viven por el cobre,
viendo la tele, tan sonrientes
con sus mujeres en la cocina
como debe ser, ¡de toda la vida!
Menos mal, que el hijo
no ha salido maricón...
Menos mal, que la hija
no ha salido puta...
Pues quiere un hijo benemérito
y una hija ignorante
para que no sepa lo que dice
y solo entienda lo que hace.
Los domingos, toca hacer el paripé,
el postureo de la Iglesia,
la bendición de Nuestro Señor,
Sagrada Hostia, la cesta,
desviviéndose por la parroquia
para que nunca nos caiga el sermón.
Tiene suerte de estar cerca a la capital,
de vivir en Valladolid,
de visitar la escoria en El Escorial,
''que están allí para ti''.
No le importa que le llamen facha,
no es fascista, es hombre de bien.
Si él no tiene idea de la vida,
vosotros no la tenéis también.
No soy de esos que cogen una bandera
y comienzan a menearla cual cadera,
hay que besarla y quererla entera,
más que a una madre y la mujer,
como la patria que nos vio nacer.
No ensuciemos nuestras calles de calaña
muerte a todo aquel que se oponga,
Que nadie se atreva a manchar a España
porque no tiene huevos, aunque le sobre polla.









domingo, 18 de enero de 2015

Dependencia.

Non hai día que non chova
sen que chova tamén na miña alma.
Teño o corazón que semella unha cova
chea de gretas que se levan a palma.
Chegas e, riba dos meus xeonllos, posas,
fas que se me arrastre o orgullo diante,
fasme sentir cousas fermosas,
bolboretas que, dentro de min, atopan o aire.
Morro de frío coa saraiba,
morro un pouco máis se vén co vento
que se co teu veleno, a monxa máis sabia
non sería quen de clausurarse nun convento
sen poder verte os ollos na mañá,
sen espertar co Sol ao carón.
Queimándome o pel coa mirada
e facéndome ter cancro de amor.
E se bebo de ti, eu que me emborracho
se fumo o teu alento, se me coloco,
se co teu sudor acabo todo posto,
se posto estou porque me pos...
Se es unha droga, se es un paracetamol,
se me levas pouco a pouco á morte,
se consegues que se me vaia a dor...
Ti segue matándome, facéndome vivir mellor.
Descubrireino algún día por casualidade,
cando xa non teña ningún valor,
pode que sexas a miña enfermidade,
a miña adición e o meu descontrol.



sábado, 3 de enero de 2015

Jorobado.

Mira chulo,
no me empieces a joder...
Solo eres un camello de mierda,
no, de Venecia, el mercader.

Tanto lujo y tantas tetas,
presume de eso cuando no sean feas.
Presume de saber y saber
qué es tener inteligencia.

Los pintalabios en la polla
no me gustan como a ti.
Si a una tipa, te la follas,
que te deje sabor a carmín.

Pocas damas verás pasar
por una chorra a medio crecer.
Que pasas, está de más,
y eso que se te ve bien.

Aquí empieza la educación,
doy paso al talento.
Que sin respirar, escribo yo,
para dejarte sin aliento.

No me asusta a quien muevas,
y lo que mueves, lo fumo en weis.
Si quisiese, podría ser como vos
y que vos, como yo, nunca seréis.

jueves, 1 de enero de 2015

Saúdo.

Ti vas nunha dirección 
e eu vou na contraria.
Noxo, o que se apodera de nós;
fóllanse as nosas miradas...
Non é que isto sexa adicción,
non é unha escena moi cotiá...

Dime cal é o teu prezo,
canto me vas custar...

'E son o dono e señor,
donante de suor
tunante, facedor,
maleante deste amor.'

Quen puidera selo mediador
que pactase coas túas nalgas!
Déixanme tolo cando pasas,
apodérase de min o calor.
Intocables cando lles minto,
mais tócoas, vólvome sumiso.

Pero elas quérenme a min,
as miñas pernas...

'E son o dono e señor,
donante de suor
tunante, facedor,
maleante deste amor.'

E só fas falta ti
que só me faltas a min...
Mañá volvereino intentar,
agora déixoche ir.