Duro.

Bórrenme a memoria que malia volvela coñecer,

volveríame namorar.

Son infeliz dende o mesmo momento que madurei,

doume noxo se non estou con ela; preciso sentirme eu.

Nas prazas, imperia o baleiro, 

nos berces, algo vai mal.

A súa cona faime un esteiro

e eu bebo dese manxar.

Somos merda e somos pan,

unha fotosíntese de capital.

Manipulables pra xogar.

Cuspo toda a merda, 

pola graza de Deus,

que de non existir faime partilo cú

pra cagar todo o que les.

Chingados os que choran polas despedidas,

polas festas que xa remataron.

Que se se visen en cada semáforo

gañando o pan, tentando facer marabillas

sentiríanse cans,

rosmando de toda parvada

e da súa merda de vida.
tentando non voltar á ladrada,
tentando vela inxustiza.

Mais xa non volvo a vista atrás,

xa non retorzo o pescozo onde non hei de mirar.

Sempre cara adiante, inda caer,

érguendome xusto despois,

rimándome versos tolos de fé,

tomando cacao e odiando o café

escribindo todo o que son,
pra poder ser todo o que ves.