Erguíaste pola mañá,
espida, ollando a fiestra.
Espertábanse comigo os teus brazos cando te estirabas.
Mirei o teu pelo rozándoche as costas;
facendo un xesto, movíase para saudarme.
A lúa deixáranos sós,
quería que aproveitásemolo día.
Ti non tiñas sono,
eu quixen espertar.
Fuxiu o auga da billa
para que os nosos rostros cobrasen vida.
O espello, cheo de carraxe e envexa,
imitaba cada un dos nosos bicos.
Os paxariños entoaban a nosa melodía
que se convertiu na banda sonora
de cada un dos meus sorrisos.
A temperatura sobraba,
nós eramos os precisos.
Se había sol ou nubes,
non o sei.
Só quixen saber iso.
No hay comentarios:
Publicar un comentario