Carmela.

Na illa, sexa cal sexa.

O Sol quenta como profesión;

namentres estamos ti máis eu

unidos nun, os dous.

Nas pedras, que non se queixan,

cheirabamos o aire do mar,

a area seca.

Ficaban diante de nós,

mirando expectantes,

as gamelas.

Non imaxinaron á fin,

era difícil vela.

Mais agora estamos aquí.

xuntos na distancia,

agardando a que morra,

agardando a que se vaia.

E dime ti, cando voltaremos

a velas.

Bótannos de menos,

o Sol xa non quenta.

Convidounos o verán,

que vaiamos en parella

no navío que atraque,

nesa illa; nas túas veas.

Pasan os días e o frío

xa non se nota.

Nas conserveiras arruinadas

crebadas polos ventos,

afogados sen alento

voltan respíralo mar,

a area seca.

E ti non o imaxinas

porque vives toda inqueda,

desexando que che arrastre

onde sube esta marea.

Berran os cormoráns,

(as gaivotas nin se enteran)

que as campás soen

e que regrese Carmela.