Sen destino.

E ti, onde andas?
Non vexo o que fas,
non escoito o que dís.

Cortáronse os nosos lazos
e o lume da cheminea conxelouse
no instante no que a condición humanos
desapareceu na metade do camiño;
rumbo á moral.

Quixera saber que pensas.
Quixera levarche nunha caixa,
todos os meus progresos.

Estaría ben agasallarte
todos os xemidos que levan ao ben.

Estaría mellor ser un,
sendo todo.

Desexo que me leas
en tódalas letras que
se che quedan mirando
cando pasas.

Estudarei para traballar do vento
que che agarime espida.

Farei imposibles para que sexas inmortal
porque es ti, a pura esencia da vida,
a cal descoñece todos os males
que se lle causan.
Será perfecto sendo un,
sendo todo;
sendo ningúen.