Vistas de página en total

jueves, 28 de febrero de 2013

Sangue de mel.

Doce,
quero repetir.
Porque sabes ben
cómote cos ollos.
Doce.
Gostosa.
Satisfatoria.
Tenra.
Quentiña,
mais ben morna.
Sentas ben.
Da igual a hora.
Empalagosa?
Non.
Teño mellor a gorxa.
Doce.
Moi doce.
Un pouco de ti,
un pouco de cama.
Xa me sinto mellor,
porque estás boa,
es doce.

martes, 26 de febrero de 2013

Equivocado, acertada.

Si muero de amor
no sufriré más por ti,
la muerte es mi solución
después de la mala vida que me diste.

Mírame a la cara y ríete,
mis ojos están llorando.
Mírate al espejo y entiende,
que me has hecho daño.

Deja que mire tu espalda,
donde te arañé ferozmente.
Deja que vea el tatuaje de tu cuello,
con la tinta de mi pintalabios.

Salvaje como África,
ardiente como el tequila,
soy tu dueña y ama,
la que de verdad te quería.


Got the life! (Vivamos como galegos!)

Como rouban unha carteira
o castelán quere a nosa identidade.
Como asaltan as nosas leiras
é un exemplo de subnormalidade.

Xa quixeran os nosos viveiros,
a nosa filosofía e a nosa terra.
Galegos e galegas, mellor enteiros,
darémoslle o que queren, guerra.

Non podemos pasar por españois,
falamos con máis vogais.
Non é un dialecto!
Os que din iso son subnormais!

Ao sur de Tui
están os nosos irmáns,
enténdennos mellor,
como nós aos cataláns.

Vivamos como somos,
peixeiros e labregos,
sabios e fortes,
vivamos como galegos!

lunes, 25 de febrero de 2013

Sin título 3.

Deja que toque el violín
mientras recito este poema.
Deja que te haga feliz,
no es necesario abrirte de piernas.

Todos sabemos que vives en el cielo,
aquí no hay nadie a tu altura.

Entiende que no quiero vivir sin ti,
tampoco puedo.
Entiende que te quiero, que te quiero
y que te quiero.

Sabes que no me hace falta un plato,
te comeré a besos.

Comprende que la química que tenemos,
no se puede estudiar,
que las curvas de tu cuerpo,
no se pueden ignorar,
comprende que nuestro amor es solo nuestro 
y que tampoco nos lo van a quitar.

jueves, 21 de febrero de 2013

Sin título 2.

No sé que escribir,
ni por donde empezar,
te quiero a morir,
solo puedo llorar.

Tener una cita,
escalar la montaña,
llegar a la cima,
provocar la avalancha.

Quedar atrapado,
congelarme de miedo,
fundir el hielo, por ti,
por tu calor y tu fuego.

Bailando bajo la luna,
en medio del desierto,
mi pecho hace de cuna,
me tienes para ti, entero.

Amanece en la playa,
las olas llegan a la arena,
vaya donde vaya,
soy solo tuyo mi reina.






martes, 19 de febrero de 2013

Lo real.

Sé que la razón por la que estamos juntos
existe porque estoy soñando.
Sé que mientras siga en este lugar desconocido,
seremos una misma persona.

Veo la estampa de nuestros besos,
sin la línea del espacio-tiempo,
pues los relojes se están derritiendo
como yo lo hago al tocar tu cuerpo.

Estás tan perdida dentro de esta fiesta
que puedo sentir tu aliento.
Dentro de las llamas de este infierno
purgo mis pecados por quererte.

Veo la estampa de nuestros besos,
sin la línea del espacio-tiempo,
se ha parado al despertar,
se ha parado al dejar de pecar.

Me encuentro en una realidad diferente,
que no es la tuya.
Necesito vivir lo paranormal que, como subnormal,
tengo la obligación de encontrarme.

Veo la estampa de nuestros besos,
sin la línea del espacio-tiempo,
no veo nada más que eso,
mi realidad tan solo es un sueño.


Somos nós.

Ben,
xa era hora.
Vén,
que estou só.

                            Ben,
                            xuntiños mellor.
                            Ven,
                            o ledos que somos.

                                                            Ben,
                                                            chegaches.
                                                            Vén,
                                                            amor.
                                                   
                                                                                 Ben,
                                                                                 ficaches comigo.
                                                                                 Ven,
                                                                                  o noso ardor.
                                                               

viernes, 15 de febrero de 2013

La reina de los gitanos.

Me acuerdo cuando te vi en el mercado bailando,
supe que serías mía.

Me acuerdo cuando te vi, mi gitana, me acuerdo porque me enamoré.

Las noches de calor me queman al tenerte en mi mente,
veo en tus ojos negros la necesidad de querer vivir,
tu piel de color chocolate es el mayor manjar que he probado jamás.

Baila para mi mientras toco la guitarra debajo de la luna,
este palacio es solo nuestro,
la ciudad entera nos mira a nuestros pies.

Esmeralda, tú haces honor a tu nombre aunque la palabra preciosa se quede pequeña,
tú haces honor al arte al girar tu cuerpo y danzar en mis ojos.

Haces honor a Granada siendo una reina.

Que ritmo tienes que me haces volar,
he subido a la cima del monte para aplaudirte,
estoy en la plaza, esperando tu actuación, es hora de besarse.

miércoles, 13 de febrero de 2013

Lembranzas galegas.

Aii...
Como descansei nos prados verdes, aire frío e húmido.
As ondas fixeron percusión no cabo, o temporal.
As pobos das ladeiras cheos de neve, as chemineas son as que aluman.
Nas rías o auga aperta as areas das praias.
As catedrais neste país son venecianas.
En Ézaro a fervenza ten présa.
En Cíes as loairas anuncian o verán.
O Miño foise con Portugal.
Aii... Era un queixume.

domingo, 10 de febrero de 2013

Amor enfermo.

Me han dicho que a tu corazón ya no le baja la regla.
Parece ser que, a tu ser, se lo ha llevado un ángel.
Y de tanta penetración ha engordado tu vagina.
Pero tranquila amor, si quieres que me corra,
no es necesario que me toques.


Nuestro amor se ha quedado solo,

en este frío invierno y ha enfermado.
No te preocupes, la inyección de nuestros besos será la cura perfecta.
Ya sabes que soy yo el que pasa la droga.


Tu sonrisa es el mechero que no paró de quemarme y hacer de esto cenizas.

Pero estas cenizas ya están en el fondo del mar que nos separa.
Decirte que el amor que tuvimos ha ocupado la inmensidad del océano,
es quitarle importancia a lo vivido.


Déjame comerte entera por última vez, así ya no serás de nadie.

Déjame beber tu sangre, así morirás cuando me tengas entre tus piernas.

El mayor placer que he conocido hasta ahora es tenerte,

porque teniéndote, puedes hacerlo todo, sin que yo no haga nada.
No es una amenaza, pero te voy a matar para casarme contigo,
no quiero que el océano se contamine de odio.

miércoles, 6 de febrero de 2013

Llévame (Si te vas).

Me encuentras ahogándome en la soledad,
haces que me vea en el espejo al mirarte,
entiendo por tu amor que jamás me abandonarías porque soy el agua que bebes.

Llévame al rincón de ese corazón en donde vives,
me has enseñado a nadar en mis defectos,
porque contigo es imposible equivocarse, porque no puedo hundirme,
porque floto encima de tu cuerpo.

Me encanta fumarme tu lengua mientras respiro tu saliva,
si te vas me volveré a ahogar en una espiral de mierda,
porque estás clausurada en mi convento.

Tus pechos, tus piernas, tu agujero, tus manos y tu boca, mis cinco continentes,
me gusta navegar por tu ombligo,
me gusta anclar en tu corazón,
me gustan las islas desiertas de tus pechos,
me gustan los vientos que suelta tu nariz en forma de delta,
me gusta que me muerdas la oreja.

Llévame contigo, llévame al olvido.
Jamás en tu vida me vas a encontrar.
Llévame contigo, llévame al olvido,
nunca me vuelvas a dejar atrás.

Llévame contigo, llévame al olvido,
me haces temblar al igual que un seísmo.
Llévame contigo, llévame al olvido,
déjame nadar entre las olas de tu pelo.

Y es que tu boca resultó ser el portal de mi cielo,
pues el brillo de tu sonrisa es igualito a los rayos que regala el sol,
así como los días de calor que desprende tu cuerpo.

Pero no es eso lo que me hace sudar, no podemos culparlo.
Culpemos mejor a nuestras noches de placer,
donde era la luna quien nos miraba de forma envidiosa por no ser ella quien hacía el amor.

Pero los mares se tiñeron de negro y ,traicionándome, te vas.
No sé nada de ti, tan solo que das clases de natación.
Avísame cuando te mueras para besar la cruz que vigile tu tumba.

Te amo estés viva o muerta, te amo estés gritando de placer o llorando tu gillotinazo.

Nunca es demasiado fácil, pero tu hiciste la parte difícil.
Que el más amado de los dioses no se atreva a amarte como lo hice yo porque daré un golpe de estado.
Ya sabes, disfruta el momento, desnúdate en las nubes y llueve en mi cuerpo.
Si tú quieres, bésame antes de que me muera,
quiero darte mi vida.


Llévame contigo, llévame al olvido.
Jamás en tu vida me vas a encontrar.
Llévame contigo, llévame al olvido,
nunca me vuelvas a dejar atrás.

Llévame contigo, llévame al olvido,
me haces temblar al igual que un seísmo.
Llévame contigo, llévame al olvido,
déjame nadar entre las olas de tu pelo.


Ya sabes, disfruta el momento, desnúdate en las nubes y llueve en mi cuerpo.
Si tú quieres, bésame antes de que me muera,
quiero darte mi vida.








martes, 5 de febrero de 2013

Poeta.

A quenes chamamos poetas? Quenes merecen tan gozoso privilexio? Quenes gañaron tan admirable título?
Quenes poden chamarse así e presumir diso? A pregunta está dentro de cada quen, dentro dunha opinión individual, sabia, que fala cós nosos sentidose onde tamén fala o corazón.
Para algúns un poeta é aquel escribe cun sentido da métrica e da rima, para outros chega con ter unha boa letra. Uns pensan que a poesía pode ser todo, así como non pode ser nada. Pénsase tamén que os poetas son aqueles que coas súas verbas fannos pensar, fannos chorar, fannos voltar a aquel intre perfecto que marcou a nosa vida, fannos rir, fannos esquecer... Poeta é aquel que transmite unha emoción, un estímulo, con verbas que, ordeadas e seleccionadas de tal xeito, fan que ese poema se involucre na nosa natureza.
Poeta é aquel que escribindo unha verba, dí todo o contrario. Poeta é aquel que ten que escribir para non morrer. Poeta é aquel que consegue que volvamos ler o que escribe. Os que teñan estas capacidades, os que queiran tela, son os verdadeiros poetas.

domingo, 3 de febrero de 2013

O camiño.(VERSIÓN CURTA)

Cando digo que a vida é coma un camiño constante non minto. Para facer máis claro este exemplo sairemos a ese camiño andando en bicicleta. Porque cando nacemos non podemos valernos por nós mesmos, son os amos de nosos pais os que están aí para guiarnos, como cando non sabemos andar ben e precisamos unhas rodas de apoio na bici. Pouco a pouco é cando comezamos a andar nós sós, e comezamos a ignoralos sabios consellos de quen nos deu a vida. E aumentamos a velocidade, e comezamos a facer piruetas, e saltamos, e cometemos irregularidades e non facemos caso dos sinais porque, na adolescencia cremos sabelo todo, ata que levamos unha ostia por non frear a tempo.
Por fortuna, temos a persoas que topamos no camiño, que metemos na nosa vida, no noso camiño, que nos axudan a erguernos, a curalas feridas e a montar de novo.
Atoparémonos tamén a xente que queiran adiantarnos, aínda que sexa ilegalmente.
Pero así como aprendemos a andar en bici aprendemos tamén a vivir, e o saber vivir, ao igual que ao andar en bici, é algo que transmitimos aos nosos descendentes, porque os queremos.
Cando, cansos, rematamos este camiño, non morremos, preparámonos para aprender a voar.