É o que hai.

Defraudoume quen non mo agardaba
mais segue haber xente honrada.
Defraudoume quen non me quería
e guienia ata saír da miña vida.

Será por mundo que nos queda 
e por ostias que nos faltan;
será por persoas que o intentan
e por xente que fracasa.

Perdínme a min mesmo
por irme contigo
e agora búscome, estando cego
e sen ir no meu camiño.

Non é ouro todo o que reluce
nin son noivo de quen me seduce.
Non é que odie á primavera
pero viviría mellor sen ela.

É o que hai, permito que o haxa.

Sacando las entrañas.

Tiene la miel en los ojos, tiene una puerta su ombligo.

‘Cando estás borde e soso, non son capaz de deixarte tranquilo

-Iso é un problema grave, síntoo, pero para ti, digo.’

Pero a ella, que está loca, ¿qué mal le tiene decirlo?

Algunas veces no sabe, otras hasta se equivoca

dice que canto como las sirenas, no me tapa la boca.

Y yo que me río de ella, y ella que se ríe de mí.

Que hacer el amor no sabe, que solo sabe hacerme feliz.

Deja la revolución a un lado,

estamos en una guerra;

yo seré tu comandante

y tú serás mi guerrillera.

Vamos a poner bombas

que estalle la cama,

que exploten las hormonas,

que no vuelva la calma.

He sentido en un segundo que su cuerpo era mi mundo

y es por eso que mi deseo es tenerlo y gobernarlo.

Prisionero. Quiero ser su líder, su amo y su dueño;

quiero que mi mundo no muera de hambre.

Por tu culo nena, por tu culo; que entro en conflicto

con quien sea, tia, si hace falta que suenen los tiros.

Que me drogo, porque alejarme de ti es un castigo,

y con este porro; me duele menos que mi sitio esté contigo.

Deja la revolución a un lado,

estamos en una guerra;

yo seré tu comandante

y tú serás mi guerrillera.

Vamos a poner bombas

que estalle la cama,

que exploten las hormonas,

que no vuelva la calma.

Y ahora déjala que suene, que grite la pobreza,

ya no se muere en este mundo, de hambre y de miseria;

ya no se muere en este mundo, por falta de belleza.

Por la guerra faltó el amor y por amor, se hizo la guerra.

Saudade.

Sempre mirando cara atrás

cara o pasado.

Sempre coméndote sinais,

por pesado.

Non paras de levar ostias,

por todos lados.

Ala!

A primeira na frente...

Xa todo quedou alá,

ao fondo.

Non vai ser cambiado

por moito que o extrañes.

No pasado non existen os cambios de plans.

El morre no tempo,

sen quedar contigo.

'Non lle debiches parecer importante.'

Feito en Galifornia.

Que cachonda estás  Galiza,
como estás e como te quero.
Que se por admirarte fose...
Eu son dos teus galegos.
E é que hei de sentirme galego
do corpo á mente, enteiro.

Podo vivilos sentimentos
cheos de orballos,
eucaliptos, estércol,
praias e carballos.
Sei moi ben ao vento
que me sacude do veto
a aspirar, rápido ou lento,
toda unha vida ao teu peito.

Presumo de mamar das túas fervenzas,
dos teus ríos e lagoas,
de nadar coas troitas e as lampreas,
de ter morriña cando che deixo
e de Rosalía cando me chora.

Loito pola xustiza que se alonxa
por manter vivas as fronteiras.
Polas conserveiras, secas e lonxas,
polas vacas, os grelos e as peixeiras
polo mar que te baña,
polo océano que ben te leva.

Prego, á Virxe do Carme que navega
nos candís das dornas e das gamelas,
porque me deixes selo camiñante dos teus montes,
e porque sigas sendo un botafumeiros, os seus bispos e monxes.

Traballo no faro das illas que te gardan,
constrúo os piornos que te desalgan,
en Padrón, poño cada un dos teus pementos,
na Limia, poño cada unha das túas patacas,
fago as ondas de Fisterra
e baixo nos ríos d'A Baña.

Á Ría de Arousa, doulle bateas
e aos teus Entroidos, doulle as gaitas.
Para as festas, licorca e caña de herbas,
en Compostela, nos días de choiva,
                              verde da túa marihuana.
E é que es ti así, que estás cachonda
                                 bailando muiñeiras
e eu que son así de triste, se é que te marchas.

Amor casto da fronteira.

Cando cruzo o río Miño
xa non sei se levo presa,
non sei se vou miudiño
dende Tui ata Valença.
Eu sei que o cruzo, coma sempre,
para vela moza portuguesa
que teño e non vén verme
a este lado da fronteira.
E ai! Como a boto de menos!
Como quero a esta moza
de republicanos senos
e bicosos beizos rosas.
Ando perdido que nado
neste río que me separa
do seu bigote 'eu penso que rasco'
e da melena que quero de manta.
E ai! Que perdidiño ando!
Ando tan perdido que afogo
neste río que me arrastra
dende a Fortaleza do seu pobo
ata a Catedral da nosa casta.
E xa me dín os meus amigos:
onde lle ves ti a beleza?
Eu que sei! 'é o que digo'
Só quero comerlle as tetas.

Unha muller calqueira.

Es unha rapaza calqueira

pero é que es a miña rapaza.

Es o lume das lareiras,

as augas que están conxeladas

O que me motiva,

a carteira, os cartos, a miña almofada,

nenos xogando no parque,

unha compañeira de viaxe,

es, toda unha vida por diante,

un futuro que, ao teu lado, pinta brillante

es os meus pecados e a miña conciencia,

o único que me fai sentir tan mal

o único que me fai perdela cabeza;

os días pintados de azul,

as nubes que pechan á Terra.

Es a miña loucura, a loucura dos dous,

a parella, as túas tetas e os meus collóns

a túa ausencia, a miña prisión.

Es tan só unha muller calqueira

aínda que non calqueira sexa coma ti.