É o que hai.

Defraudoume quen non mo agardaba
mais segue haber xente honrada.
Defraudoume quen non me quería
e guienia ata saír da miña vida.

Será por mundo que nos queda 
e por ostias que nos faltan;
será por persoas que o intentan
e por xente que fracasa.

Perdínme a min mesmo
por irme contigo
e agora búscome, estando cego
e sen ir no meu camiño.

Non é ouro todo o que reluce
nin son noivo de quen me seduce.
Non é que odie á primavera
pero viviría mellor sen ela.

É o que hai, permito que o haxa.