Arrepentida.

Hoxe o vento sopra forte,

tan forte que me bica nos beizos

e sen ser vento do norte,

morde e faime sangue. Rebéntamos.

A choiva xa non me molla,

deixa que a leve o vento.

E é que a este váiselle a olla

e non me quere dar bó tempo.

Pero eu quero que o Sol saia

e en saia poder verte.

A ver, se podo non tocarche as pernas...

E se non me botas en falta,

e pola rúa non queres verme,

beberei para afogalas miñas penas...

Hoxe o vento sopra forte,

sópralle á Benemérita.

Seica está preto da morte

de beber tanto xenebra.

A puta da choiva non me molla,

non me da ningunha pena.

E é que de comer tanta polla

podería estar chorando lefa.

Pero eu quero que te vaias,

que te vaias ata lonxe.

A ver, se non escoito os teus lamentos...

E as túas mentiras nunca calan,

deixa que o alento sopre.

A ver, se che leva o teu puto vento...