Foches unha ánima
compañeira da Santa Compaña
agás na túa soidade,
que ben che tiña acompañada.
Metícheste no lume,
asumiches o calor e a luz
coma un raio que che alcanzou ao nacer nas papas,
cando chorabas e non querías comelas.
O fervor da terra
cando está chea do orballo
é un xantar que gosto lamer
no teu peito armado
cando te deitas agardando
a que che metan man
e facer da túa cona, unha ría.
As fervenzas dixeron 'basta!'
ao ver o teu cabelo bufándolle
as túas cadeiras.
Nos serradoiros, a madeira
está indignada porque non quere suxeitarte
e alá en Arabia, o petróleo
dí que por que hai que vestirte
se a beleza non hai quen cha quite,
que o que quitamos,
quitámolo ao chou.
O Sol vén e vai rápido,
pois xa estás morena dabondo.
A min deixáchesme igual de claro
que as aguas de Rodas,
aínda que ás veces me pregunte
se o vento pode despeinarte.
Seica que o mundo dí
que contigo non hai quen poida
porque tampouco hai quen che entenda
e iso que ti a min me fas pouco a pouco.
Ti sábesme ben
e por isto cando miro o auga
véxote fermosa no ceo, entendendo
que de non ser por ti,
non sei se non chegaría a ser eu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario