Espertar.

Está todo sucio,
desordeado.
Vouno facer ben,
cando deixe de mentirme.

Fora chove,
fai Sol e volve chover,
non sei se saír abrigado.
Saio e non sei se volver.

Hoxe é un día triste,
a ver que é o que fago!
Se deixara de ser tan vago
igual a vida sería un chiste...

Hoxe é deses días
nos que te miras ao espello
e non te ves.

Maduro un pouco máis cando
saio limpo da ducha
e sigo cheo de merda.

Fai xa moito que os porros
deixaron de morarme
e de facerme rir por todo.

Xa non estou namorado deles,
pero como cada ex-moza,
hai días nos que se volve caer.

Non me gusta estar borracho,
gustaríame vivir noutra dimensión
e é por iso que para matalo rato
non paro de beberlle ao alcohol.

Dóeme máis a resaca que a cabeza.
Quixera terte diante pero tamén me doerías.
Es ti o meu corazón cando latexa
sabedor, con moito honor, das túas inxustizas.

Aficionado a ser un cobarde,
a non coller e levantarme,
a erguerme da cama sen que sexa tarde
vexo vir ao tempo. Véxoo vir mais vaise.

.

Fai xa moito tempo que non sei o que fago.
Non sei andar, porque tropezo e acabo no chan,
non sei respirar, porque ata os pulmóns dín estar cheos.

Fai moito tempo que non sei ben que me pasa.
Igual porque son eu o que pasa de saber, ignorante,
de todo o que xira ao meu redor, de chegar canso a casa.

Fai moito tempo que non sei o que digo
e debe ser iso o que me confunde, porque non sei calar.
Non me gusta o silencio, non o busco, non o entendo...

Fai xa demasiado que non sei quen son,
non sei se é que estou perdido, non sei se comecei a buscar,
non sei se me darei atopado... É que nin sei que estou a falar.

Non te quero máis

Se cadra porque o vento 
                                 vai na miña contra,
 penso moito máis lento 
                                          e tomo malas decisións.
 Que por cada vez que cuspo aos de fora
de seguido que a saliva frea e vólveme ao mentón.
E sen embargo, vou aprendendo a ser xusto...

Unha intranquilidade constante  
                            a que me leva
                                                 a pensar en que sería de non terte coñecido
                                                  a desexar un oxalá, un 'non caerá esa breva'
                                                    a seguilo meu camiño e non caer contigo.
E vou aprendendo a ser dono do meu destino...

                                         Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.

Xa ves, 
             o egoísmo ten unha cura egoísta,
soluciónase a base de paus, de sangue,
                       de non querer ser tan lista
de saber que hai máis xente 
                       e que a xente non sempre che sabe.
Tes que ir aprendendo que o amor non é de un...

                                        Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.

Se cadra

Se cadra, pasa porque anoitece,
o ceo vólvese rosa
e non me gusta outra cousa
que ti cando me meces.

Se cadra, pasa porque prefiro o silencio,
que fale a túa mirada
e me berren os teus bicos
dentro da boca, retumbando coma o eco.

Se cadra, pasa por hipotecarche a miña vida,
Por adquirir un corpo, cheo de intereses
que me obrigan 
a estar en débeda con cada gota túa de saliva.

Se cadra, pasa porque non quero que pases,
porque non quero eu pasar,
porque non quero que pasen,
porque de pasar, non podo deixar nin que marches.

Se cadra, porque se faltases
sería unha persoa máis entre millóns
aspirando a algo pouco proporcional;
ser gañador íntegro do teu amor.

Cando fixeches algo por min que eu non che pedise?

Non sei se es moito disto,

                                disto de entregarte a min

e deixar a un lado o egoísmo

                         que sempre se apodera de ti.

       

 Por cada vez que te pechas

                                           vou abríndote pouco a pouco,

achegándome 

                     que lonxe quedas

                                       e inda así,

                                                                eu que o soporto,

                                               que che vou otorgando todo

para non pertencer a outra

                                          e para non pertencer ao odio.

                Quero que mo digas moza.

Cando fixeches algo por min 

                                              que eu non che pedise?

Morto de cansancio de tirar contigo

                                                       adiante, porque

                                                                    rara vez

insinuaches 

                  amarme.

Debes de terlle medo a que che rouben

                         o corazón, que só o utilizas pra later.

                                                                   Poucas palabras, moitos espazos,

                                                          inclinacións sempre para o mesmo lado

           lares cheos de todo menos do sentimento de fogar,

alboradas que son noite e nunca chegan á mañá

                rotas por dentro, viven no aire e non saben voar.

Débiles latido que se van apagando,

                                      lentos, pobres e cheos de dor

como a lareira, coa pota e o caldo

                                      arden, sen facedor do seu amor.