Cando fixeches algo por min que eu non che pedise?

Non sei se es moito disto,

                                disto de entregarte a min

e deixar a un lado o egoísmo

                         que sempre se apodera de ti.

       

 Por cada vez que te pechas

                                           vou abríndote pouco a pouco,

achegándome 

                     que lonxe quedas

                                       e inda así,

                                                                eu que o soporto,

                                               que che vou otorgando todo

para non pertencer a outra

                                          e para non pertencer ao odio.

                Quero que mo digas moza.

Cando fixeches algo por min 

                                              que eu non che pedise?

Morto de cansancio de tirar contigo

                                                       adiante, porque

                                                                    rara vez

insinuaches 

                  amarme.

Debes de terlle medo a que che rouben

                         o corazón, que só o utilizas pra later.

                                                                   Poucas palabras, moitos espazos,

                                                          inclinacións sempre para o mesmo lado

           lares cheos de todo menos do sentimento de fogar,

alboradas que son noite e nunca chegan á mañá

                rotas por dentro, viven no aire e non saben voar.

Débiles latido que se van apagando,

                                      lentos, pobres e cheos de dor

como a lareira, coa pota e o caldo

                                      arden, sen facedor do seu amor.