Non te quero máis

Se cadra porque o vento 
                                 vai na miña contra,
 penso moito máis lento 
                                          e tomo malas decisións.
 Que por cada vez que cuspo aos de fora
de seguido que a saliva frea e vólveme ao mentón.
E sen embargo, vou aprendendo a ser xusto...

Unha intranquilidade constante  
                            a que me leva
                                                 a pensar en que sería de non terte coñecido
                                                  a desexar un oxalá, un 'non caerá esa breva'
                                                    a seguilo meu camiño e non caer contigo.
E vou aprendendo a ser dono do meu destino...

                                         Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.

Xa ves, 
             o egoísmo ten unha cura egoísta,
soluciónase a base de paus, de sangue,
                       de non querer ser tan lista
de saber que hai máis xente 
                       e que a xente non sempre che sabe.
Tes que ir aprendendo que o amor non é de un...

                                        Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.