Sempre hai alguén que a lía.
Sempre hai quen a lía mal
e sempre hai quen non (a) sabe liar.
O mítico acomplexado,
preso en si mesmo,
de non ter un grande complexo
conducido polo seu ego
a tiralos seus, sacando os do resto.
E busca a felicidade súa,
busca ser alguén para ao mundo.
Presume do impresumible diñeiro
e crése listo sen ter dereito.
Queda mal, sen ter escudos,
acorralado na súa estupidez
só lle queda tirar de insultos.
Para poder aparentar alguén
vai foder(se) co seu orgullo.
mentras ninguén quere saber del.
Vistas de página en total
domingo, 29 de marzo de 2015
lunes, 23 de marzo de 2015
Sistema
Ando rápido,
poco a poco,
me voy fijando,
no destrozo,
imagino,
pienso en positivo
llevo las manos
dentro de los bolsillos.
Tengo
los auriculares puestos,
el resto
ya lo conozco:
el sonido
de todos los autos,
conducidos
siempre por locos
que se paran
cuando no quieren
viendo cruzar
al que va en piernas
retrasando
siempre su destino
aunque este esté escrito
sin que se den cuenta.
Todo
está lleno de cristales,
que tienen
poca transparencia
y son solo escaparates
para estar a la última
y ser tendencia,
para ir a la moda
y ser una persona única
vendiéndote
cuando vendes,
cuando vendes,
comprándote
cuando compras.
cuando compras.
Yo sigo caminando
por todas las aceras
que llenas de papeleras
siguen hechas mierda
porque no se utilizan,
porque solo se rompen
de tantas patadas
que le dan las vidas
de las personas
que se corrompen.
Llega la noche asesina
que acaba de matar al día.
¿Será que le echaba reproches
de no haber hablado todavía?
Todo ha cambiado,
ya nada es como antes.
Pero, sin embargo,
yo me vuelvo a casa
como un cobarde
como un cobarde
que se levanta esclavo
y se acuesta tarde
con miedo a dormir
y verse en sueños
y verse en sueños
como un parásito más
siervo del miedo.
siervo del miedo.
viernes, 20 de marzo de 2015
23
Coma se foses un banco:
ponte a catro patas, desáhuciame o corazón
e deixame nadar no mar da túa cona.
(Nestes tres segundos para toda unha vida)
ponte a catro patas, desáhuciame o corazón
e deixame nadar no mar da túa cona.
(Nestes tres segundos para toda unha vida)
Primavera.
Chegou a miña casa
abríume a fiestra
e deixou pasar ao Sol.
Díxome que aínda ía sopralo vento un pouco
polos callos e a fabada
que comía no inverno.
Pedíume outra oportunidade,
uns meses
para poder reconciliarme con ela.
Eu xa sei que vai ser igual ca sempre.
Prometeu marcharse se isto non funcionaba.
Non sei se me dan taquicardias
por que vén ou vai.
Non sei se me da alerxia
ou se son eu a enfermidade nun poema.
viernes, 13 de marzo de 2015
Perdido.
He salido del bochorno,
la gente está alborotada.
No llueve, ya es de noche,
el frío me coge
y no te tengo en mi almohada.
Faltas tú
que, haces que falte yo,
que vea sin luz
y que me cague en Dios;
que el pobre, lleno de mierda,
está cansando de mandar
y sale por la puerta pequeña,
sin molestar, dando paz.
Yo te busco, en medio del ajetreo,
en las miradas de la gente
te busco pero no me veo.
Busco rápido, lentamente,
busco pensar a contracorriente,
ser de tu mente residente,
ser una ola de mar caliente,
ser ceniza ardiente;
ser esa sensación de ti,
de vivir por lo que sientes
de follarnos, pensando en morir
y de llorar frente con frente.
Te sigo buscando y te encuentras
opuesta a mi,
a diez metros en un callejón sin salida
del que acabas de salir.
Y avanzas sin percatarte,
soy yo el que está pálido,
blanco y paralizado,
soy yo el que está ahí,
esperando el pecado.
Pues una soberbia tuya bastará para sanarnos.
Mis piernas se quedan en un enclave,
entre el suelo en el que pisas
y mi corazón que ya no late.
Me quedo quieto, tú caminas,
luego pasas por delante
y yo sigo todo mueble, pudiendo respirar tu aire...
Mujer que apareciste,
siendo el pequeño detalle,
hazme hablar para decirte
que necesito que me calles.
Ya ves chica, ya ves, para ti estoy de oferta,
como si fuese el Corte Inglés.
Estoy de temporada, para ti estoy poeta,
de los que hablan del mañana
esperando el ayer, donde tenías interés
de beberme a las diez, de comerme a las tres,
de decirme 'veo, veo' y ser yo lo que ves.
Una monada dantesca,
castigado a la libertad,
a tener suerte si te encuentra
y sino, a volver a empezar.
'Esta es mi confesión
y, si en ella nada digo,
es que nada tengo que decir.'
la gente está alborotada.
No llueve, ya es de noche,
el frío me coge
y no te tengo en mi almohada.
Faltas tú
que, haces que falte yo,
que vea sin luz
y que me cague en Dios;
que el pobre, lleno de mierda,
está cansando de mandar
y sale por la puerta pequeña,
sin molestar, dando paz.
Yo te busco, en medio del ajetreo,
en las miradas de la gente
te busco pero no me veo.
Busco rápido, lentamente,
busco pensar a contracorriente,
ser de tu mente residente,
ser una ola de mar caliente,
ser ceniza ardiente;
ser esa sensación de ti,
de vivir por lo que sientes
de follarnos, pensando en morir
y de llorar frente con frente.
Te sigo buscando y te encuentras
opuesta a mi,
a diez metros en un callejón sin salida
del que acabas de salir.
Y avanzas sin percatarte,
soy yo el que está pálido,
blanco y paralizado,
soy yo el que está ahí,
esperando el pecado.
Pues una soberbia tuya bastará para sanarnos.
Mis piernas se quedan en un enclave,
entre el suelo en el que pisas
y mi corazón que ya no late.
Me quedo quieto, tú caminas,
luego pasas por delante
y yo sigo todo mueble, pudiendo respirar tu aire...
Mujer que apareciste,
siendo el pequeño detalle,
hazme hablar para decirte
que necesito que me calles.
Ya ves chica, ya ves, para ti estoy de oferta,
como si fuese el Corte Inglés.
Estoy de temporada, para ti estoy poeta,
de los que hablan del mañana
esperando el ayer, donde tenías interés
de beberme a las diez, de comerme a las tres,
de decirme 'veo, veo' y ser yo lo que ves.
Una monada dantesca,
castigado a la libertad,
a tener suerte si te encuentra
y sino, a volver a empezar.
'Esta es mi confesión
y, si en ella nada digo,
es que nada tengo que decir.'
lunes, 2 de marzo de 2015
Moita tontería.
'De moda está morrer de fame na África,
De moda está durmir na rúa en Europa.
Está moi ben que nos boten das nosas casas
e non ter que levar a nosa boca.'
Vaime estoupala cabeza, eu xa o vexo
tanto tempo pensando, que será o que merezo?
Outro mundo, sen ningunha dúbida,
unha esperanza que afonde no humano,
nunha crenza que me encha de vida.
A igualdade, imploro, pídoa con clemencia,
que xa non son eu só, pídevola a decadencia
deste mundo, que só para para os que teñen cartos,
os porcos, os ruíns, facedores de mendigos e ratos.
Eu doume unha volta, xiro sobre o meu redor,
e non vexo máis que porcas preocupadas do seu fedor
importado, do seu vestido curto, dunhas medias transparentes,
facéndolles xogo coa ignorancia e estar faltas de mente.
Chámame egoísta, mais quero merecelo ca ti.
Un mundo cheo de aire, auga e saúde,
que faga frío ou faga calor, sexa cun ceo azul ou gris.
Quero que se encha de futuro e non de azufre.
Saberías explicarme onde está a liberdade?
Quero pensar que nas persoas, vexo que están no diñeiro,
para mercar uns tacóns e estares á moda
e os que sacan a pastar ás vacas non teñen nin para queixo.
E quéixome eu, non me podo calar máis,
non podo ver como non goberna a sensatez e gobernan animais,
que son capaces de inventarse guerras,
que llas sudan as vidas humanas
se poden gañar máis terras.
E aí os tes, príncipes felices, infantas contentas.
Empresarios, explotadores, presidentes, estafadores, xornalistas, redactores,
facedores da ignorancia que me sacude por dentro, provocando tremores.
E faime terremoto, e remóntoche, que por cada sílaba gañada,
unha pancarta escrita, unha nova manada que vai lotar á manifa,
un berro de solidariedade, cos que queren o mesmo e son ignorantes,
unha festa de democracia, que se acaba coma todas, coa chegada da policía.
Unha cuestión máis deste todo nada, corazón dun mundo, que late inxustiza.
E ti mírasme, asustada, que será o próximo que veña?
Eu xa non podo, non podo ser máis pesimista. Que se isto non escribo,
afogo, mais se polo menos, soubese o que digo, falaría.
Non pretendo solucionar nada, aínda que si me gustaría.
Agora confórmome con terte na almofada, no comezo das noites e o final dos días.
Seino. Son tonto, pero entendelo non é cuestión de tolos, é cuestión de vida.
De moda está durmir na rúa en Europa.
Está moi ben que nos boten das nosas casas
e non ter que levar a nosa boca.'
Vaime estoupala cabeza, eu xa o vexo
tanto tempo pensando, que será o que merezo?
Outro mundo, sen ningunha dúbida,
unha esperanza que afonde no humano,
nunha crenza que me encha de vida.
A igualdade, imploro, pídoa con clemencia,
que xa non son eu só, pídevola a decadencia
deste mundo, que só para para os que teñen cartos,
os porcos, os ruíns, facedores de mendigos e ratos.
Eu doume unha volta, xiro sobre o meu redor,
e non vexo máis que porcas preocupadas do seu fedor
importado, do seu vestido curto, dunhas medias transparentes,
facéndolles xogo coa ignorancia e estar faltas de mente.
Chámame egoísta, mais quero merecelo ca ti.
Un mundo cheo de aire, auga e saúde,
que faga frío ou faga calor, sexa cun ceo azul ou gris.
Quero que se encha de futuro e non de azufre.
Saberías explicarme onde está a liberdade?
Quero pensar que nas persoas, vexo que están no diñeiro,
para mercar uns tacóns e estares á moda
e os que sacan a pastar ás vacas non teñen nin para queixo.
E quéixome eu, non me podo calar máis,
non podo ver como non goberna a sensatez e gobernan animais,
que son capaces de inventarse guerras,
que llas sudan as vidas humanas
se poden gañar máis terras.
E aí os tes, príncipes felices, infantas contentas.
Empresarios, explotadores, presidentes, estafadores, xornalistas, redactores,
facedores da ignorancia que me sacude por dentro, provocando tremores.
E faime terremoto, e remóntoche, que por cada sílaba gañada,
unha pancarta escrita, unha nova manada que vai lotar á manifa,
un berro de solidariedade, cos que queren o mesmo e son ignorantes,
unha festa de democracia, que se acaba coma todas, coa chegada da policía.
Unha cuestión máis deste todo nada, corazón dun mundo, que late inxustiza.
E ti mírasme, asustada, que será o próximo que veña?
Eu xa non podo, non podo ser máis pesimista. Que se isto non escribo,
afogo, mais se polo menos, soubese o que digo, falaría.
Non pretendo solucionar nada, aínda que si me gustaría.
Agora confórmome con terte na almofada, no comezo das noites e o final dos días.
Seino. Son tonto, pero entendelo non é cuestión de tolos, é cuestión de vida.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)