Ti, segunda parte: A luxuria.

Vexo como me miras,
como te apropias
da miña mirada,
que mira como me miras.

E lembro como chovía,
como abafaba contigo enriba
e como querías comerme,
sendo eu quen te comía.

Estaba desabrigado sen
a calor do teu corpo,
tan só e mollado,
eu sentíame morto.

E ti rozábasme paseniño
e metíache os dedos,
e nos meus oídos
os teus xemidos eran benvidos.

E agora o Sol
abafa con nós,
que no auga do mar
facemos o amor.

E os días son nosos
e os deuses morren de
envexa, Atenea e Zeus
síntense sos, por non
telo cariño que ti
me das, que é meu.

Arderemos no inferno
onde despois do lume
ficará só o fume,
castigo da nosa luxuria.