Verás, son túa,
porque mo fas,
porque chega a min,
sei que é gritar
grazas a ti.
E se che mordo
os beizos é
porque dentro
de min sei
que estás mellor.
E vexo todo vermello
ao teu lado,
aínda que eu
sexa laranxa,
fasme arder de amor.
E a seguridade que
teño fai que a
soidade me deixe
mentres ti es quen
me deixa sen verbas.
E non hai son
que sexa tan
correcto coma
a natureza
que creamos.
Ese ecosistema
onde a vida
é creada por
nós, o noso
fillo será Amor.
E os meus
suspiros chegan
a ti, benvidos
aos teus oídos,
ben acomodadiños.
E na praia
que une ás illas,
e aí quéresme.
E non é suficiente,
e entón ámasme.
No hay comentarios:
Publicar un comentario