Ti.

O PRACER.

E tocala trompeta

coma un mariachi,

e despois fumalo.

E verte espida co

teu ardente corpo,

e despois empalmarme.

E cando escribo isto

doume conta do que fago,

isto é a arte pola arte.

E na praia que

une ás illas,

e aí quérote.

E fale do que fale,

tanto ten o que diga,

es fermosa e artística.

E pensar que es

laranxa, e cómote

vestida de chocolate.

E cando esperto,

na cama, os teus

peitos son a almofada.

E na praia que

une ás illas,

e aí quérote.

A LUXURIA.

Vexo como me miras,

como te apropias

da miña mirada,

que mira como me miras.

E lembro como chovía,

como abafaba contigo enriba

e como querías comerme,

sendo eu quen te comía.

Estaba desabrigado sen

a calor do teu corpo,

tan só e mollado,

eu sentíame morto.

E ti rozábasme paseniño

e metíache os dedos,

e nos meus oídos

os teus xemidos eran benvidos.

E agora o Sol

abafa con nós,

que no auga do mar

facemos o amor.

E os días son nosos

e os deuses morren de

envexa, Atenea e Zeus

síntense sos, por non

telo cariño que ti

me das, que é meu.

Arderemos no inferno

onde despois do lume

ficará só o fume,

castigo da nosa luxuria.

A TÚA PARTE.

Verás, son túa,

porque mo fas,

porque chega a min,

sei que é gritar

grazas a ti.

E se che mordo

os beizos é

porque dentro

de min sei

que estás mellor.

E vexo todo vermello

ao teu lado,

aínda que eu

sexa laranxa,

fasme arder de amor.

E a seguridade que

teño fai que a

soidade me deixe

mentres ti es quen

me deixa sen verbas.

E non hai son

que sexa tan

correcto coma

a natureza

que creamos.

Ese ecosistema

onde a vida

é creada por

nós, o noso

fillo será Amor.

E os meus

suspiros chegan

a ti, benvidos

aos teus oídos,

ben acomodadiños.

E na praia

que une ás illas,

e aí quéresme.

E non é suficiente,

e entón ámasme.

DESPOIS DE TI.

E que vai ser de min?

Cando sei que foches ti

quen morreu por eu

non estar aí?

Por non coidarte

eu descoideime.

Síntome como Petrarca

e quero que vivas.

Farei todo o posible,

por morrer e amarte

na praia que une ás illas.

E como praia que

une dúas illas,

Amor uniunos a nós.

Tanto ten se morro

porque el é quen

seguirá aí, vivo.

Da igual se morro

se no inferno,

estou contigo.

Choraría se te ías

e agora choro porque

ti, morreches.

Todo era máis fácil,

agora morro da dificultade

e lembro

que na praia

que une ás illas,

que aí, quíxente.