Putada.

Dame igual chegar ao paraíso,
pode ser que non fixera nada e
é probable que non valga para isto.

Recollín a merda que topei no meu camiño
e coleccioneina por sacarme adiante,
vivindo dela ata a morte do meu humanismo.

Fun un contenedor de lixo
alimentei a quen non tiña cobixo.
Non son Deus mais fixen o que puiden,
convertinme en ninguén e alcancei o obxectivo.

Dicídeme como remedialo,
como é posible encaixar?
Vivo nun mundo apático,
feito para facerte trocar.

Noto que estou sufrindo
e que por min sofren os demais.
Son un auténtico crebacabezas,
un dos moitos despoxos socias.

Non son Deus,
non hei de chegar ao ceo;
pactei con Zeus
e o raio fíxome velo.

Afixiado polo fume do tabaco
o aire non supón un atraco.
Fodernos a nós mesmos é o xeito
de recuperalo noso amor, agochado.

A constante da vida;
vivir,
para seguir vivindo.
Prefiro a constante da morte;
morrer,
para non seguir sufrindo.

Sei que non perderedes a esperanza comigo
que nos meus beizos están os vosos latidos.
Podo mirar cara atrás e velo gañado, mais
ollarei cara adiante para velo conquistado.

Comprendo e erro, bebo e logo mexo,
miro cara o espello e a min xa non vexo.
Entendo a túa cara, chea de amargura
mais ti non te preocupes que xa se me pon dura.

Violación.

Verde, que te quero verde

e reluces coma o ouro.

Por el serás inerte.

Alegre, véseche alegre

e de ti maman os peixes,

ata que o mar envelenen.

Estánche petando o ano,

a costa xa é decadente

e pasarán centos de anos

ata que verde volte a verte.

O mar deixa de meterche man

e de ti alónxase Portugal.

As rías non te follarán, por

collelo sida multinacional.

É hora de ser terrorista,

de deixar morrela ignorancia.

Atentemos contra a preguiza

e torturémola diplomacia.

Chámote filla de puta,

por ser filla de España.

Inda que sei que es única,

non podes liscar da casa.

Tempo.

E de que serve o tempo
se non pasa contigo?
E pra que serve se
eu non podo vivilo?

O tempo que pasa
é tempo perdido,
non vai voltar
a ser vivido.

E que pase o tempo
pero que bula rapidiño
que non me tente
a tirarlle do rabiño.

Precisa tempo o tempo,
quere o tempo ter tempo,
precisa saber que é lento,
quere exiliarme, ao teu peito.

Superman.

E ti, Superman,

tócame de novo,

acaríciame,

faime unha gaiola

e mete na miña boca os teus dedos.

Superman, grazas

por collerme dun ovo,

por masturbarme,

por tela de dona,

faime percorre-los ceos.

A por eles!

Non sei que opina o mundo
mais eu cada día, choro.
Non sei porque hai xente
pois só as persoas, somos ouro.

A televisión quere amargarme a vida
mentres eu só trato de construila miña.

Educación, faivos falta, campións,
e si, queremos iso, así que ide
rañala, por favor, queremos un
emprego digno.

E non me digades que non teño razón,
todo político inculcado nesta operación
ríse de quen non pode afrontala situación.

Só un poucos poden trocar pois
somos moitos, os que non podemos
máis. Eu só pido, complicidade,
que sexan os burgueses os que amosen
solidariedade.

Xa non distingo nada, a confusión
pode con todo.
Xa non comemos nada, son eles os
que comen coma porcos.

Necesidade, rescata a sanidade,
non nos fodas coa indiferencia,
non temos tanta paciencia.

''Tanto tes e tanto vales.''
Comédema, fillos puta!
Temos oportunidades,
están detrás da Lúa,
ocultas na súa cara
de subnormalidade.

A por eles! Digo, revolución!
Que o rescate é preciso para
sacalos da corrupción!

Sen comentarios.

Ai!
Non me digades que si!
Ai!
Que non sei onde fuxir...

E o mundo non é habitable
e a xente é detestable...

Ai!
Que son un máis!
Ai!
É culpa de meus pais!

É o mundo quen me traizoa
por eu ser boa persoa...

Seize the day.

Disfruta del momento,
que será único.

Disfruta, que pasa de todo,
cuando menos te lo esperas
vas a Cuba y eres libre.

En serio,
hazme caso,
tú, sin fallo.

Sin fallo,
ponte tonta conmigo,
follamos
y así te resucito.

Y que bien lo sabes,
y que bien huele la marihuana,
no quiero tu espalda,
quiero otra calada.

Y que bien lo sabes,
y que bien huele la marihuana,
sigue disfrutando
que mañana, será mañana.

O teu yonki.

Ao igual que un yonki,
eu tamén tiña unha heroína
á que amar...

Unha heroína cuxo vicio,
cuxo vicio...

Eu perdínme na vida,
e só ficaba a heroína.
Collía eu e consumía,
viña ela e me salvaba.

Unha heroína cuxo vicio,
cuxo vicio...
Mataba.

Na Galiza, parte 1: Rianxo.

Que falas coa túa banda,

que bailas coa túa música,

ti, que es nai de xenios.

Que falas con fermosos versos 

e actúas en obras de teatro,

ti, que es nai de xenios.

A Rianxo pídolle

que me cante a n'A Ribeira.

A Rianxo dígolle

que namoran as rianxeiras.

Pois o Té córrese no teu mar

que xoga coa area de Tanxil,

ti que es nai de fermosura.

Choro se a ti non podo chegar

e a Guadalupe non podo bicar,

ti que es nai de fermosura.

A Rianxo pídolle

que me cante n'A Ribeira

A Rianxo dígolle

que namoran as rianxeiras.

Música.

Ámote,
aínda só escoitándote.
Ámote,
aínda só emocionándome.

E dáslle a tódolos
instrumentos,
e tocas en tódalas
chaves.

E eu ámote,
non podo parar de escoitarte.

E no meu oído
e na miña mente,
méteste,
e deixo de ser inerte.

E meu corpo enteiro
ten un orgasmo.
E son fazulento,
cando me fas estar anoxado.


E eu ámote,
non podo parar de escoitarte.

E levas toda a vida viva.
E fas que eu viva a miña.
E saes de onde queres,
e vísteste como saias.
E consólasme estando mal
e fas que de noite saia.

Gosto cando estás de apalanque,
cando estás tirada na cama,
cando vas de verbena ou
vas de discoteca.

Namórasme nos festivais,
en tempadas estivais,
e dano o meu pescozo.


E eu ámote,
non podo parar de escoitarte.

Non podo vivir sen ti,
eu négome.
Si.
Sen ti non podo vivir.
eu pégome.

E non.
Non teño onde fuxir,
acólleme.
E non.
Non teño máis que oír,
fódeme.


E eu ámote,
non podo parar de escoitarte.

Cero.

Que somos?
-O que podemos ser.
Onde chegamos?
-Onde nos deixan chegar.
Que queremos?
-O que non podemos ter.

Por esquecela...

Primeira calada,
primeiro grolo.
Hai que esquecer...

Segundo cigarro,
segundo cubata,
primeiro porro...

Xa estou borracho,
xa estou morado,
adeus pulmóns...

Primeira caixa,
segunda botella,
final do ovo...

Que mal me topo,
voume buscar,
e morro...

Humanos.

Sodes uns fillos de puta!
Deixádea xa!
Pobre...
Que a deixedes!

Estás ben?
É tarde?

Non chores,
hasnos inundar...
Non chores,
xa estamos nós,
pra chorar...

Que fillos de puta...

Heite foder ata rebentar.

1-EL

Aquí enriba, aquí.

Riba de min.

Ai que berros!

Ai que berros!

Ai!

Onde tes a cona?

-Aquí oh, aquí.

Que cha meta?

Xa está ben ao fondo.

A velo clítoris?

Agarda.

Que a miña lingua é educada e saúdao.

Sabe como a polo.

Será que che metín a pirola.

E estas tetas?

Ai muller!

Cómochas enteiras.

Deus, como berras!

Adeus ao meu tímpano.

Ola ao teu clítoris.

Chorreas.

Xa chorrearei eu...

Na túa cara, porca!

E esta postura?

Dominada.

E como súas.

E agora cuspes.

E súa a do medio.

E volvo abrirte de pernas.

E alá me meto.

E asemellas posuída.

E son eu quen posúe.

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Chúpama!

-Lámbema!

E así é.

Quero unha cubana,

desas que non son de Cuba.

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Canto levamos?

Non me canso.

E dalle duro!

E esa mascada?

E esa man nas cachas?

Mira as miñas costas.

Fodemos coma lobos.

E ese pescozo?

Comes de todo?

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Abre a boca.

2-ELA

Asemellaba un penedo

e si, pene era.

Con ese toxo

era un monte.

Baixáballe o pel

e entraba en erupción

coma os volcáns.

Non facía máis que cuspir

lava transparente,

ata queimaba do quente...

E collía e metíamo.

E fodíame.

No bo sentido.

E era súa.

E suaba eu.

E suaba el.

E suábame a cona.

-Cómema

E comíalla.

Lámbema.

E o clítoris viaxaba.

Dun lado ao outro.

Rápido.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E pechaba os ollos.

Sentía todo.

E os meus pés

encollían.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E despois;

a súa cara

parecía suada.

E a cona

cuspiulle enriba.

E berraba...

E lambía...

E tocaba...

E gozaba...

E a súa vacina do pracer

funcionaba

QUE XERINGA!

E eu pecaba...

E el pecaba...

E os meus pezóns...

Como lle miraban.

E seus collóns...

Como gozaban!

E eu berraba...

E el seguía...

Pobre da súa orella...

Arranqueilla!

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E así todos os días.

E remataba cansa.

Que ben durmía!

Ficaba rebentada.

E soñaba que o fodía.

Deixa de meterma

limpa o pilón.

Que boíño...

A miña man diríxelle

a testa.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E seguía...

E eu xemía...

E non abriu a boca

e cuspiulle na faciana.

3-ELES

Ese peito

cheo de aceite,

que pelexa,

vou comerte.

E dame

a catro patas.

Estou así.

Cólleme así.

Métema!

Métocha!

Chúpama!

Chúpocha!

E os berros

máis machos

son nosos.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

Como o traballo

forzado.

Isto é

o contrario.

E que abdominais...

E esa barba...

E que ma meta,

mentres, a gaiola

está asegurada.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

Agasálleme,

un bico.

Fódeme ostia!

Fódeme!

Isto non é suficiente!

Fódeme máis!

E así o fai.

O seu cu,

está vermello.

O meu,

encantado.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

4-ELAS

É inútil,

non se pode.

Imposible

remedialo.

As dúas

espidas

coméndonos

as tetas.

Facendo

dedos,

saciando

desexos.

E domino eu

e domina ela.

E xogamos

e berramos.

E o seu clítoris

e a miña lingua

fanse amigas.

E as nosas mamas

ben que están

todas chanchadas.

E xogamos

a ver quen xime

máis alto.

E cas tesoiras,

non cortamos.

E a súa cona...

Deus!

Quero comerlla soa.

E ela acostada

e e enriba, o

xogo repítese.

E as conas...

E chocan...

E chocan...

E chocan...

E a tesoira...

Non corta...

Non corta...

Non corta...

E cómolla tanto

como ma come.

E métollos tanto

coma mos mete.

E berro tanto

como ela berra.

E a tesoira segue

sen cortar,

e nós a xemir, e

a berrar.

E agora algo

vibra, e o

clítoris, córrese.

E lambemos...

E lambemos...

E lambemos...

E as conas...

E chocan...

E chocan...

E chocan...

E a tesoira...

Non corta...

Non corta...

Non corta...

E agora,

abrimos a boca.

5-A ORXÍA

Ía a unha reunión

de traballo.

O que fixeron, foi

comerme

o carallo.

As mulleres

bicándose.

Os homes

tocándose.

Que é isto?

Gran bacanal.

Practiquemos pois

sexo anal.

Coma unha escola

só escoitei berros,

xemidos,

ostias.

Fixen dedos,

din polo cu,

toquei conas,

e comín peitos.

Falabamos francés

pero máis que falalo

o francés facíase.

Unhas coméndose a perrecha.

Outras as tetas.

Outras mexaban nas copas.

E as botellas de champagne

eran introducidas nas conas.

Eu flipaba.

Tamén mollaba.

-Tes a dúas contigo.

A unha comíalla

e outra fodía comigo.

A última,

gozaba dunha dobre

penetración.

Eu,

dunha longa

excitación.

‘’Oui, oui, oui...’’

Hai que ser porcas

e eu dexenerado

 mais non é crime

‘’Que me quiten lo follado’’.

E os berros confunden.

E as tetas abundan.

Oh, si, meu Deus!

Síntoo, abruman...

E veña dálle...

Dálle ben forte...

Como lle zumbas...

Como te corres...

Fuck yeah!

Si, orxía globalizada.

Veña vai,

ti faime unha cubana.

E veña ostias!

Xefe, non me despidas,

non teño a culpa

de foder ca túa filla.

Unha axeonllada

predica o bukake.

Dez homes enriba

borrándolle o esmalte.

E a peña non para.

As cabesas non paran.

Que risa, que intre!

Perfeción.

Foden e foden.

Semellan galiñas.

Preas!

Ficades cansas,

normal.

Vermellas as cachas.

E os berros confunden.

E as tetas abundan.

Oh, si, meu Deus!

Síntoo, abruman...

E veña dálle...

Dálle ben forte...

Como lle zumbas...

Como te corres...

E todos rematan

e eu chego de último.

Nena, como sabes

comelo prepucio.

E agora dígolle;

heite foder ata rebentar!

E rebentou, pero ela non...

O que sae dos collóns.

Esperanza.

Diríache que non fagas nada,

mais pídoche que o fagas todo.

Non fiques aí sentada,

non pretendas darme noxo.

Paréceche moi difícil e

non o tentas por preguiza.

Comezas a ser inútil

fodendo a túa vida.

E pasas de todo,

nin tes confianza.

Vai a modo,

eu douche esperanza.

CUCHICÚ.

-Cuchiiiii...

Si, son eu,

o teu cuchi 

e si, só teu.

E non é cursi

que mo chames,

nin triste 

contestarche.

Pois dame vida

que mo chames,

ti sabes

contentarme.

-Cuchiiiii...

E si, con esa verba

estou ben, aí,

dentro do teu alma.

Heite foder ata rebentar, parte 5. (A orxía)

Ía a unha reunión

de traballo.

O que fixeron, foi

comerme

o carallo.

As mulleres

bicándose.

Os homes

tocándose.

Que é isto?

Gran bacanal.

Practiquemos pois

sexo anal.

Coma unha escola

só escoitei berros,

xemidos,

ostias.

Fixen dedos,

din polo cu,

toquei conas,

e comín peitos.

Falabamos francés

pero máis que falalo

o francés facíase.

Unhas coméndose a perrecha.

Outras as tetas.

Outras mexaban nas copas.

E as botellas de champagne

eran introducidas nas conas.

Eu flipaba.

Tamén mollaba.

-Tes a dúas contigo.

A unha comíalla

e outra fodía comigo.

A última,

gozaba dunha dobre

penetración.

Eu,

dunha longa

excitación.

‘’Oui, oui, oui...’’

Hai que ser porcas

e eu dexenerado

 mais non é crime

‘’Que me quiten lo follado’’.

E os berros confunden.

E as tetas abundan.

Oh, si, meu Deus!

Síntoo, abruman...

E veña dálle...

Dálle ben forte...

Como lle zumbas...

Como te corres...

Fuck yeah!

Si, orxía globalizada.

Veña vai,

ti faime unha cubana.

E veña ostias!

Xefe, non me despidas,

non teño a culpa

de foder ca túa filla.

Unha axeonllada

predica o bukake.

Dez homes enriba

borrándolle o esmalte.

E a peña non para.

As cabesas non paran.

Que risa, que intre!

Perfeción.

Foden e foden.

Semellan galiñas.

Preas!

Ficades cansas,

normal.

Vermellas as cachas.

E os berros confunden.

E as tetas abundan.

Oh, si, meu Deus!

Síntoo, abruman...

E veña dálle...

Dálle ben forte...

Como lle zumbas...

Como te corres...

E todos rematan

e eu chego de último.

Nena, como sabes

comelo prepucio.

E agora dígolle;

heite foder ata rebentar!

E rebentou, pero ela non...

O que sae dos collóns.

Heite foder ata rebentar, parte 4. (Elas)

É inútil,
non se pode.
Imposible
remedialo.

As dúas
espidas
coméndonos
as tetas.

Facendo
dedos,
saciando
desexos.

E domino eu
e domina ela.

E xogamos
e berramos.

E o seu clítoris
e a miña lingua
fanse amigas.

E as nosas mamas
ben que están
todas chanchadas.

E xogamos
a ver quen xime
máis alto.

E cas tesoiras,
non cortamos.
E a súa cona...
Deus!
Quero comerlla soa.

E ela acostada
e e enriba, o
xogo repítese.

E as conas...

E chocan...
E chocan...
E chocan...

E a tesoira...

Non corta...
Non corta...
Non corta...

E cómolla tanto
como ma come.
E métollos tanto
coma mos mete.
E berro tanto
como ela berra.

E a tesoira segue
sen cortar,
e nós a xemir, e
a berrar.

E agora algo
vibra, e o
clítoris, córrese.

E lambemos...
E lambemos...
E lambemos...


E as conas...

E chocan...
E chocan...
E chocan...

E a tesoira...

Non corta...
Non corta...
Non corta...

E agora,
abrimos a boca.

Heite foder ata rebentar, parte 3. (Eles)

Ese peito

cheo de aceite,

que pelexa,

vou comerte.

E dame

a catro patas.

Estou así.

Cólleme así.

Métema!

Métocha!

Chúpama!

Chúpocha!

E os berros

máis machos

son nosos.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

Como o traballo

forzado.

Isto é

o contrario.

E que abdominais...

E esa barba...

E que ma meta,

mentres, a gaiola

está asegurada.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

Agasálleme,

un bico.

Fódeme ostia!

Fódeme!

Isto non é suficiente!

Fódeme máis!

E así o fai.

O seu cu,

está vermello.

O meu,

encantado.

E entra...

E sae...

E entra...

E sae...

E eu berro...

E el máis...

Heite foder ata rebentar, parte 2. (Ela)

Asemellaba un penedo

e si, pene era.

Con ese toxo

era un monte.

Baixáballe o pel

e entraba en erupción

coma os volcáns.

Non facía máis que cuspir

lava transparente,

ata queimaba do quente...

E collía e metíamo.

E fodíame.

No bo sentido.

E era súa.

E suaba eu.

E suaba el.

E suábame a cona.

-Cómema

E comíalla.

Lámbema.

E o clítoris viaxaba.

Dun lado ao outro.

Rápido.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E pechaba os ollos.

Sentía todo.

E os meus pés

encollían.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

 

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E despois;

a súa cara

parecía suada.

E a cona

cuspiulle enriba.

E berraba...

E lambía...

E tocaba...

E gozaba...

E a súa vacina do pracer

funcionaba

QUE XERINGA!

E eu pecaba...

E el pecaba...

E os meus pezóns...

Como lle miraban.

E seus collóns...

Como gozaban!

E eu berraba...

E el seguía...

Pobre da súa orella...

Arranqueilla!

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

 

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E así todos os días.

E remataba cansa.

Que ben durmía!

Ficaba rebentada.

E soñaba que o fodía.

Deixa de meterma

limpa o pilón.

Que boíño...
A miña man diríxelle
a testa.

E eu berraba...

E berraba...

E berraba...

E el lambía...

E lambía...

E lambía...

E seguía...

E eu xemía...

E non abriu a boca

e cuspiulle na faciana.

Heite foder ata rebentar, parte 1. (El)

Aquí enriba, aquí.

Riba de min.

Ai que berros!

Ai que berros!

Ai!

Onde tes a cona?

-Aquí oh, aquí.

Que cha meta?

Xa está ben ao fondo.

A velo clítoris?

Agarda.

Que a miña lingua é educada e saúdao.

Sabe como a polo.

Será que che metín a pirola.

E estas tetas?

Ai muller!

Cómochas enteiras.

Deus, como berras!

Adeus ao meu tímpano.

Ola ao teu clítoris.

Chorreas.

Xa chorrearei eu...

Na túa cara, porca!

E esta postura?

Dominada.

E como súas.

E agora cuspes.

E súa a do medio.

E volvo abrirte de pernas.

E alá me meto.

E asemellas posuída.

E son eu quen posúe.

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Chúpama!

-Lámbema!

E así é.

Quero unha cubana,

desas que non son de Cuba.

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Canto levamos?

Non me canso.

E dalle duro!

E esa mascada?

E esa man nas cachas?

Mira as miñas costas.

Fodemos coma lobos.

E ese pescozo?

Comes de todo?

E veña dentro...

E veña fora...

E veña berros...

E veña dedos...

Abre a boca.

Ficamos nós.

E decídeme vós,

tivo solución

a hecatombe mundial

do seu esplendor.

Que despois das vexacións

ficamos nós.

E decídeme vós,

se tivo solución

o insulto, a marxinación.

O Sol ollounos con furor.

Que despois das vexacións

ficamos nós.

E lin imbécil

e lin covarde.

E que me diga ela

se tivo solución,

son tantas as cuestións...

E leo ''ámote''.

Ti.

O PRACER.

E tocala trompeta

coma un mariachi,

e despois fumalo.

E verte espida co

teu ardente corpo,

e despois empalmarme.

E cando escribo isto

doume conta do que fago,

isto é a arte pola arte.

E na praia que

une ás illas,

e aí quérote.

E fale do que fale,

tanto ten o que diga,

es fermosa e artística.

E pensar que es

laranxa, e cómote

vestida de chocolate.

E cando esperto,

na cama, os teus

peitos son a almofada.

E na praia que

une ás illas,

e aí quérote.

A LUXURIA.

Vexo como me miras,

como te apropias

da miña mirada,

que mira como me miras.

E lembro como chovía,

como abafaba contigo enriba

e como querías comerme,

sendo eu quen te comía.

Estaba desabrigado sen

a calor do teu corpo,

tan só e mollado,

eu sentíame morto.

E ti rozábasme paseniño

e metíache os dedos,

e nos meus oídos

os teus xemidos eran benvidos.

E agora o Sol

abafa con nós,

que no auga do mar

facemos o amor.

E os días son nosos

e os deuses morren de

envexa, Atenea e Zeus

síntense sos, por non

telo cariño que ti

me das, que é meu.

Arderemos no inferno

onde despois do lume

ficará só o fume,

castigo da nosa luxuria.

A TÚA PARTE.

Verás, son túa,

porque mo fas,

porque chega a min,

sei que é gritar

grazas a ti.

E se che mordo

os beizos é

porque dentro

de min sei

que estás mellor.

E vexo todo vermello

ao teu lado,

aínda que eu

sexa laranxa,

fasme arder de amor.

E a seguridade que

teño fai que a

soidade me deixe

mentres ti es quen

me deixa sen verbas.

E non hai son

que sexa tan

correcto coma

a natureza

que creamos.

Ese ecosistema

onde a vida

é creada por

nós, o noso

fillo será Amor.

E os meus

suspiros chegan

a ti, benvidos

aos teus oídos,

ben acomodadiños.

E na praia

que une ás illas,

e aí quéresme.

E non é suficiente,

e entón ámasme.

DESPOIS DE TI.

E que vai ser de min?

Cando sei que foches ti

quen morreu por eu

non estar aí?

Por non coidarte

eu descoideime.

Síntome como Petrarca

e quero que vivas.

Farei todo o posible,

por morrer e amarte

na praia que une ás illas.

E como praia que

une dúas illas,

Amor uniunos a nós.

Tanto ten se morro

porque el é quen

seguirá aí, vivo.

Da igual se morro

se no inferno,

estou contigo.

Choraría se te ías

e agora choro porque

ti, morreches.

Todo era máis fácil,

agora morro da dificultade

e lembro

que na praia

que une ás illas,

que aí, quíxente.

Ti, cuarta parte: Despois de ti.

E que vai ser de min?
Cando sei que foches ti
quen morreu por eu
non estar aí?
Por non coidarte
eu descoideime.

Síntome como Petrarca
e quero que vivas.
Farei todo o posible,
por morrer e amarte
na praia que une ás illas.

E como praia que
une dúas illas,
Amor uniunos a nós.
Tanto ten se morro
porque el é quen
seguirá aí, vivo.
Da igual se morro
se no inferno,
estou contigo.

Choraría se te ías
e agora choro porque
ti, morreches.
Todo era máis fácil,
agora morro da dificultade
e lembro
que na praia
que une ás illas,
que aí, quíxente.

Ti, terceira parte: A túa parte.

Verás, son túa,
porque mo fas,
porque chega a min,
sei que é gritar
grazas a ti.

E se che mordo
os beizos é
porque dentro
de min sei
que estás mellor.

E vexo todo vermello
ao teu lado,
aínda que eu
sexa laranxa,
fasme arder de amor.

E a seguridade que
teño fai que a
soidade me deixe
mentres ti es quen
me deixa sen verbas.

E non hai son
que sexa tan
correcto coma
a natureza
que creamos.

Ese ecosistema
onde a vida
é creada por
nós, o noso
fillo será Amor.

E os meus
suspiros chegan
a ti, benvidos
aos teus oídos,
ben acomodadiños.

E na praia
que une ás illas,
e aí quéresme.
E non é suficiente,
e entón ámasme.

Ti, segunda parte: A luxuria.

Vexo como me miras,
como te apropias
da miña mirada,
que mira como me miras.

E lembro como chovía,
como abafaba contigo enriba
e como querías comerme,
sendo eu quen te comía.

Estaba desabrigado sen
a calor do teu corpo,
tan só e mollado,
eu sentíame morto.

E ti rozábasme paseniño
e metíache os dedos,
e nos meus oídos
os teus xemidos eran benvidos.

E agora o Sol
abafa con nós,
que no auga do mar
facemos o amor.

E os días son nosos
e os deuses morren de
envexa, Atenea e Zeus
síntense sos, por non
telo cariño que ti
me das, que é meu.

Arderemos no inferno
onde despois do lume
ficará só o fume,
castigo da nosa luxuria.

Ti, primeira parte: O pracer.

E tocala trompeta
coma un mariachi,
e despois fumalo.

E verte espida co
teu ardente corpo,
e despois empalmarme.

E cando escribo isto
doume conta do que fago,
isto é a arte pola arte.

E na praia que
une ás illas,
e aí quérote.

E fale do que fale,
tanto ten o que diga,
es fermosa e artística.

E pensar que es
laranxa, e cómote
vestida de chocolate.

E cando esperto,
na cama, os teus
peitos son a almofada.

E na praia que
une ás illas,
e aí quérote.

Espaja.

¡Dios, que imperio nos has dado!
Me imagino como es en el futuro,
pobres españoles, pobres castellanos,
les meterán un palo por el culo.

Todo va a salir bien, es lo que dicen,
mientras algunos, el desastre predicen.
Veo a los que tienen voz de pito
haciendo que se lo coman y les den placer.

Ya creo que hay turismo, pero no
para cada familia, solo para los ricos.
Que si ser moreno era delito, da igual
peor era venir de abajo, negrito.

Menudo país de imbéciles, que risa,
se lo pasan pipa viendo el fútbol.
Putos gordos, que no saben de sí,
se ríen de ellos, sí, por ahí sí.

Yo no quiero vivir en Madrid,
yo no quiero ser derechas,
soy del sitio en que nací y
para mataros, lleno estoy de flechas.

Donde nunca se pone el Sol
porque de noche se sale de fiesta,
menudo cansancio jodío...
Voy a echarme, puta madre, la siesta.

Que no les toquen los huevos,
que dicen que hay libertad.
Dile a los que mandan que
aquí no llegan las barras de pan.

Con esta escoria, nadie es feliz,
menuda depresión de país,
por favor, os lo pido de corazón,
darles la mano, y sacarlos de ahí.

Que la crisis no solo es de dinero
que no sabéis nada de nada.
Hasta lo sabe el mundo entero
que se muere de hambre Espaja.


Yo no quiero vivir en Madrid,
yo no quiero ser derechas,
soy del sitio en que nací y
para mataros, lleno estoy de flechas.

Donde nunca se pone el Sol
porque de noche se sale de fiesta,
menudo cansancio jodío...
Voy a echarme, puta madre, la siesta.

Carta suicida.

He nacido y me he criado a finales de un milenio, e un territorio llamado España, en donde la gente no se siente identificada una con otra. Es por eso por lo que siempre me he considerado gallego, pues mi nación ha sido siempre Galicia, que no era el único país dentro del fracasado imperio español.

He visto como la sociedad ha intentado evolucionar, como ha intentado subsanar los errores cometidos en el pasado y velar por sus propios intereses. He visto, como intentando evolucionar, la sociedad, en cada puto rincón de este planeta, ha fracasado.

He comprobado que pocas personas saben que los mayores logros de esta humanidad, por no decir los únicos, fueron cosechados por personas trabajadoras, honradas, pobres, engañadas, que estaban hasta los mismísimos cojones de recibir órdenes, de la no libertad, de no tener privilegios de nacimiento como algunas personas que, utilizando esa excusa, han vivido a costa de los demás.

He llorado al ver personas muriéndose de hambre, me he pegado al ver como los líderes nos ocultaban la verdad de los acontecimientos. No he podido convivir con los asesinatos, ni las palizas, ni los robos, me he abstenido de intentar mentirme, de engañarme. No he sido capaz de creer en dioses, no he visto ningún milagro; he visto como la corrupción nos comía por dentro.

Me he dado cuenta de que nos controlamos unos a otros con tanta puta tecnología y que nos matamos con tan poca ciencia. Me he dado cuenta de que no nos queremos con tan poco amor y que no nos entendemos con tan poca sabiduría. El ser humano ya no se quiere, el ser humano quiere al dinero, quiere el control y sacia el poder; poder por el que hay que darlo todo para que después todo te lo den. Y con el poder nos dan por el culo.

No sé si por nacer en esta sociedad y colaborar con ella, me merezco el paraíso, el poder descansar en paz y poder atormentar a cada uno de los hijos de puta que llevan esta mierda. Solo sé, y mi conciencia lo sabe, que estoy preparado para eso, que morir aquí no significa morir de verdad y que al fin y al cabo, esta sociedad podrá vivir sin mi perfectamente pues ella, solo mira por ella.

Sociedad, mira lo que hiciste,

sea noche o sea día

tu trato me puso triste.

Recuerdo cuando me dijiste:

-¡Échale huevos!

Recuerdo que estaba cocinando.

Y sin verme ya no ando,

por no andar, no valgo

y sin ser, me has matado.

Sociedad, que tu suciedad no ensucie tu nombre.

O himno de Gali e cia.

Que din os moi chismosos
da costa decadente?
Canis nada intelixentes,
non saben que é suar.

E dame igual o que che digan,
meu amor, que eu por ti
darei a vida, corazón.
Que en Compostela
podo escoitar as campás...

E dame igual o que che digan,
meu amor, que eu por ti
darei a vida, corazón.
Que en Pontevedra
podo sentilo aire do mar...

E Galiza é independente,
a independencia é de Galiza.
Somos fortes e valentes,
galegos! Non hai preguiza.

En forma de ría, o mar,
mételle man á terra do
cachonda que está.

E nas pedras, metela pirola,
así de húmidas, son conas.

E dame igual o que che digan,
meu amor, que eu por ti
darei a vida, corazón.
Que en Compostela
podo escoitar as campás...

E dame igual o que che digan,
meu amor, que eu por ti
darei a vida, corazón.
Que en Pontevedra
podo sentilo aire do mar...

E dame cartos ou morro,
dame un pouquiño dese porro.

Corazón de acero.

Voy a cepillarme los dientes
con la luz de tu mirada.
En la tele de la crisis
yo no he escuchado nada.

La guerra ha muerto,
mi perra acaba de parir,
el trabajo ya ha vuelto
y no tengo que partir.

El río llega al mar, abierto
como el hombre de ciudad,
contento voy a gritar, sincero
¡Felicidad! Lo siento...

Y soy feliz cuando te miro,
gano un bingo en el casino,
cuando regreso de una hazaña
y tú me haces una paja.

Soy feliz cuando te espero,
cuando llego de primero,
cuando veo que tengo un
corazón hecho de acero.

En la cocina hay chocolate,
y solo veo un porro hecho.
La iglesia está que arde
y Dios está descompuesto.

Me tiro a la piscina y
menuda adrenalina.
Me dices ''Tío, ¿qué haces?''
La muerte está de mi parte.

Y no para de nevar en invierno
más tarde estoy en la playa,
contento voy a gritar, sincero
¡Felicidad! Lo siento...


Y soy feliz cuando te miro,
gano un bingo en el casino,
cuando regreso de una hazaña
y tú me haces una paja.

Soy feliz cuando te espero,
cuando llego de primero,
cuando veo que tengo un
corazón hecho de acero.

*Asomaba a sus ojos una lágrima
y a mi labio una frase de perdón.*
Dejémonos de dar lástima, no
hay que llorar, violeta flor.


Y soy feliz cuando te miro,
gano un bingo en el casino,
cuando regreso de una hazaña
y tú me haces una paja.

Soy feliz cuando te espero,
cuando llego de primero,
cuando veo que tengo un
corazón hecho de acero.

Odio.

Montañas, estradas, pobos e casas.
Ríos, mar, quilómetros, bosques e toneladas;
odio todo o que fai de condón entre os meus beizos e a túa cara.

Resaca.

Surgido el accidente

compruebo decaído

el ostiazo en los dientes 

que me había metido.

Dios de la risa se mea.

Menuda depresión la tuya,

que me fuese al infierno

te hace una jodida capulla.

La serenata de todos los días.

Me pasa por confiar en ti,

no sabía donde me metía

y ahora sangra mi jardín.

Y los días pasaban follando,

unos con otros,

Melibea murió cantando

y yo te comí el coño.

¡Qué felices que somos!

Los sueños se han acabado.

Qué bien se está en cama

aunque no sea a tu lado.

E onde está? Fermosa vida.

Xa se nota con vela, está preciosa.
E dime que a leve onde non se nos vexa.
Comezando a vivilo, ese soño prohibido.

Dime, de onde procedes?
- Son do paraíso.
Dime, quen te quere?
- Non son quen de dicilo.

Vin un paxariño
e meteuse comigo.
- Onde crés que vas?
Non sei, que che digo?

Se teño sangue, é por ti,
para que bebas dela
e poidas escribir.

Que entendas, que morro de frío,
ten piedade de min e deixame,
abrigarme contigo.

Fuxiu a miña vida,
e procuro por ela,
seica estaba perdida
por eu non querela.

E din que non a quero
cando non me quero
nin eu mesmo,
ver para crelo.

E anos máis tarde
tópoa no inferno,
volveu apertarme
por ser aínda un neno.


Se teño sangue, é por ti,
para que bebas dela
e poidas escribir.

Que entendas, que morro de frío,
ten piedade de min e deixame,
abrigarme contigo.

La ley de las ratas.

La muy asquerosa de la rata,

tuvo cojones de aprobar la ley.

Nos ha dado semejante patada

aún apoyándole el rey.

*Déjame cantar;

la canción de que el tiempo se parara,

donde nunca pasó nada.*

Emigran los negros

para no ser tan negros.

Aprenden a vivir como

los descafeinados.

La heterosexualidad está

en peligro de extinción.

Parece que está de moda

reconocer ser maricón.

Por muchas que me follo,

no se me pone dura;

aún veo personas sufriendo

por dictaduras.

Hemos de encarcelar a los narcos,

antes que a los criminales, ladrones y asesinos.

¿No os dais cuenta de lo

que somos? Niños.

Antes de salvar hambrientos

compramos tanques,

preferimos estar atentos

ante posibles ataques.

Nos están manipulando

para su puto beneficio.

Nos están engañando

y nos tiran desde precipicios.

Creen en dioses

que inventamos por miedo.

No dicen verdades

ni en sus propios sueños.

Revientan naciones

y culturas.

Las insultan,

las llaman putas.

La decadencia roza al  límite,

al igual que

la transparencia,

es invisible.

Y como son ratas

las que mandan,

nos han dado

una buena chanchada.

Se la vamos a liar parda

por habernos envenenado,

seremos osos panda

y dejaremos de ser vegetarianos.

La repartición de zonas

ha sido un éxito.

Lo que te salga de la cona

sale mejor que eso.

El Sol se ha callado

por ser un caballero

pero él ya está cansado

de este humano tan pésimo.