Vistas de página en total

jueves, 31 de enero de 2013

Guille.

Perfecto sureño,
genial africano.
Valiente amante,
impresionante acento.

Persona sensible,
de corazón fuerte,
envidiable persona,
estilo y gran porte.

Mejor amigo,
guapo cabrón,
gran persona,
el Mojo Picón.

Puta.

Vienes arrogante y te chuleas,
me besas y me dices que pecas,
dices que me quieres y solo juegas,
lo peor es que tú sola mi alma llenas.

Me dijeron a que vienes,
y ahora se que pretendes,
piensas que soy rico en dinero,
tan solo lo soy en sentimientos.

Ámame porque me amas,
quiéreme porque me quieres,
no me importa tu trabajo,
o te quedas o me hieres.


miércoles, 30 de enero de 2013

Virus.


        Hai intres nos que me paro a pensar, a reflexionar, a fedellar no sentido que teñen todas e cada unha das cousas que hai neste mundo. É difícil solucionar esa dúbida, posto que non sei aínda que significado ten a cousa máis importante, que é a vida. Como dixo "o meu exemplo a seguir alemán" é imposible saber o significado da vida, o seu valor.
        É por iso que sempre me pregunto se paga a pena matar a persoas indefensas e inocentes por gañar terras, cartos e supremacía. Se paga a pena asasinar por un defecto "xenético" como é a codicia. Se paga a pena amar por unha persoa que non quere ser amada, por ti, e que non ama. 
         É pouco certo dicir iso de que aos homes nos queda pouco para a nosa existinción. Lembro unha canción que dí algo así como que xa se nos pode chamar virus, a verdade é que cunha asombrosa exatitude. Invadímonos coa incultura, coa pasividade, a irresponsabilidade, violencia, incoherencia, falsidade, gula, mentira.... Pouco a pouco esas persoas seguen fodéndose a esa corrupción que as contaxia, unha corrupción velenosa, que acaba coa túa vida dun xeito bastante lento, e coa que debes avisar ás demais persoas de que a tes, para tomar precaucións e non ser infetadas.
        Afortunadamente, hai persoas que son sanas e non consumen apariencias e modas, persoas que xa saben cales son aquelas enfermas ás que non deben amar, polas que non se pode loitar e coas que só podes tentar aliviala súa dor.

martes, 29 de enero de 2013

19.

O primeiro ano dependín de nai,
o segundo e o terceiro xa sabía ler,
o cuarto senteime a comer
e o quinto xa sabía querer.

O sexto facía recados,
o séptimo tocaba o piano,
o oitavo e o noveno prepareime para os dez,
e ata os doce mantiven a inocencia.

Aos trece bebín o primeiro,
e fumeino aos dezaseis,
rompín un condón aos dezasete
e aos dezanove desfasarei.

lunes, 28 de enero de 2013

Subnormalidade, verdades e mentiras 1.

1-Por que dicimos que o universo é descoñecido? É así? Que somos nós?



2-Para ser odiado é suficiente con saber que podes existir.



3-Tecnolóxicamente avanzamos, teolóxicamente?



4-Deus existe polo feito de que pensamos, falamos e cremos con el e nel.



5-As persoas diferenciámonos da xente en que temos as mans tan limpias como a boca.



6-Pode ser que o Entroido exista para poder evadirnos de nós mesmos.

domingo, 20 de enero de 2013

Vergonza, que é iso?

Eu caín en que ía namorarme dela a primeira vez que a vin. Lémbrome moi ben da imaxe que me daba e sabía perfectamente que ía cambiar radicalmente. Pasaban os días e pensaba nela, inclusive nos meus soños.
Penso que as cousas hai que facelas nada máis pensalas, como persoas que somos e tolemia que padecemos. Así foi, e menos mal. A partires dese día sinto que teño máis ganas dela que de vivir e non me chamedes suicida por iso, para nada, ela é vida, dame a vida e quítama se non está. Non vos preguntedes como é que non teño vergonza a dicir isto. Todos sabemos, ou polo menos eu, que a vergonza é o peor dos defectos, por que? Non sei, dame cousa dicilo...

Ruim distância.

Meu coração, não me abandone,
não posso ficar sem você.
A minha existência é impossível
quando a solidão me chega.

Meu coração, não me abandone,
pesquisarei-lhe tudo o tempo.


viernes, 18 de enero de 2013

Confusión.


Que tiven feito? Non fixen nada.
Tentei contentarche cas miñas caricias e cos meus alentos
mais fracasei no intento.
Foi amor o que houbo?
Ti queríasme? - Non.
Non me querías nada.


Deste burato negro non saio;
tristeza, preguntas e incógnitas.
Lembranzas, morriña, bágoas;
quero saír, non vexo a saída.
Non volverei velo sol de maio.

Vivo por algo, loito por todo.
Gaño na vida, perdo na morte.
Loitemos, verás que sinxelo.
Non penses en ter sorte.
Dime que podo.
Porque ti podes.
Mata a túa confusión.
Estamos nesta vida por algo.
Mata a túa confusión.
Chegamos aquí por ese algo.
Mata a túa confusión.
Pois é agora ou despois, nunca será tarde.
Non penses no tempo perdido, adiante.
Non sexas egoísta, tes que pensar en todo.
Porque o que está escrito non é só para ti.
Porque do pesimismo chegaches a motivarte
e é esta confusión quen chegou a contentarte.


jueves, 17 de enero de 2013

La vida es bella.

Mirémonos al espejo,
es impresionante,
parece que no,
pero vivir es el regalo más perfecto.

Me encanta esto,
me levanto día a día,
de la misma forma;
me duermo, 
pero de forma distinta.

Me negaba, pero es cierto,
eso de que la felicidad,
tiene nombre y apellidos,
pues es así,
son los de un mismo.





miércoles, 16 de enero de 2013

Perfectamente envidiados.(POR)

Recuerdo el calor del verano,
en la ciudad del apóstol,
el encuentro en un banco,
de mañana, nos quemaba el sol.

Recuerdo tus miradas, tus gestos,
aún escucho las notas mezcladas,
de todos los instrumentos,
que no eran capaz de sacar melodía.

Recuerdo que no me imaginaba esto,
todo lo que a partir de ahí sucedió,
pues más tarde nos encontramos,
y ahí si, tu mirada me encandiló.

Recuerdo que éramos diferentes,
que todo fue increíble, perfecto,
y que la fusión llegó a ser tan grande,
que pasamos a ser uno, si, uno.

Recuerdo las miradas, los besos,
las fotos y las caladas, los abrazos
y las llamadas, recuerdo como me enamorabas,
y como en su día estábamos separados,
por una valla y me dijiste "no te vayas".

Recuerdo que no me fui, porque no podía,
y como la cancíon decía, me quedaba en una calle,
en una calle que ni tenía ni tiene salida.


martes, 15 de enero de 2013

O gaiteiro.

Vin a cor das súas costas,
de cor verde os outeiros,
de cor azul as súas augas,
de marrón os seus cabos.

Vin unha figura  moverse,
escoitei o son dunha gaita,
cantaba unha fermosa muiñeira,
diante da Santa Compaña.

Vin como a Costa da Morte,
facía realidade o seu nome,
como a caída foi rápida,
e a gula do mar foi lenta.

Vin a forza das súas augas,
como rompían con forza,
os altos e traballados cabos,
e unha choiva monzónica.

Vin a luz saíndo do faro,
e as velas dunha procesión,
abraido quedei chorando,
pois fun eu, quen se suicidou.

lunes, 14 de enero de 2013

Colores.

¡Hey, vosotros! ¿Me escucháis? ¡No os oigo!
¿Es que no os dais cuenta de lo que os queda por vivir?
Mirad la de mascadas que os ha dado la vida.
Tenéis la cara roja, y bueno, el alma de color gris.
Dejémonos de tragadas, de cagadas y de cuentos de hadas.
Porque no somos unos príncipes azules.
Pero vosotras tampoco sois unas princesitas vestidas de rosa.
Esta sociedad que nos rodea, no está vestida con el verde esperanzado.
Y es que todo el mundo se mete en este agujero negro lleno de mierda.
Mirad la de mascadas que nos ha dado la vida.
Ya son tantas que tenemos un puto ojo morado.
Tranquilos, que la culpa no es nuestra.
Blancas son las sustancias que nos consuelan.
Marrón el color de la bebida que nos calma esta sed de indecencia.
Por desgracia, lo único que no está solo en esta vida, es la soledad.
Porque todo esto nos produce una auténtica indiferencia.
Porque hay veces que debemos distinguir con exactitud, ¿qué es la bondad?

A miña nai.

De ti sí que podo dicir unha cousa,
é que es a muller da miña vida.
Non poderei dubidar diso nunca,
pois ti es quen puido darma.

Sei que o meu corazón é insuficiente,
non hai prezo para compensarte.
Podes estar tranquila por min, por todos,
pois non tes que facer máis, nada máis.

Ficou moi ben demostrado o que vales,
e o pouco que tes que facer, para facer moito.
Se digo que sinto admiración, que me prendan,
porque é imposible sentir tan esaxeradamente pouco.

Como ben sei que te terei sempre, por fortuna,
que saibas que me terás a min, en virtude.
Como é certo que dín, nai só hai unha,
e así é, por sorte, contigo non necesito máis.

domingo, 13 de enero de 2013

Luna.

A veces, es difícil ver lo que te sucede,
como difícil es vivir con tranquilidad.
No sé muy bien como decir esto,
pero eres tú, quien puede darme paz.

Noto cuando faltas porque no respiro,
no soy capaz, es imposible, lo siento.
Me gustaría pedirte que no te marcharas,
pues mi corazón, se ha quedado solo.

Y es que mi alma ya está muerta,
no entiendes lo que significas,
porque vivir sin ti es como
intentar cruzar un río sin puente,
que desemboca en un mar lleno de desgracias.

No tienes ni idea de que es este sufrimiento,
me mata, poquito a poco, tremendamente lento.
No pude evitar el óxido en mi sangre, ese óxido,
que a bloqueado mis labios, sin poder desahogarme.

Por favor entiende que a veces, el agua no se bebe,
entiende, que no todas las bocas hablan, por favor.
Y es que te juro por Dios que no hay adjetivo,
que puede describir lo bonita que puedes llegar a verte,
cuando despiertas desnuda en mi cama.

Solo te pido que no llores, que no es necesario,
que me beses, y te quedes a mi lado,
porque vivir sin ti es como
intentar cruzar un río sin puente,
que desemboca en un mar lleno de desgracias.

viernes, 11 de enero de 2013

La más bruja de todas.

No sé como decirte esto, pero es que me pones.
Es así, no puedo evitarlo, no me entra en las cabezas.
Llámame degenerado pero es así, me  (la) despiertas y
no hago más que babear en el momento que pasas.

Te pido que me roces y me dejes el olor de tu perfume.
Que tus pestañas sean las encargadas de abanicarme
para poder sofocar la temperatura que marca
el termómetro de mi cuerpo cuando te acercas.

No hace falta decir todo lo que te maldigo,
por ser así, por ser una bruja tan frívola,
capaz de conjurarme con tu cadera,
con esa nariz ligeramente empinada,
tan ligeramente parecida al horizonte,
ese horizonte dibujado por tus pechos.

Te pido solo una cosa, de verdad que solo es una.
Quédate conmigo toda la vida, que al fin y al cabo,
todos gozamos al hacer el amor espiados por la luna,
aunque contigo lo haría en cualquier sitio, te estimo.

Sé que estoy ciego, pero es por ti, dama de mis sueños,
por ti que las noches he de pasarlas falto de tu cariño.
Cariño que me dejas robar en tus besos, tus labios,
cariño que me dejas morder en tus nervios, tus pechos,
cariño que me dejas coger cuando te enojas, tu boca.

Dame solamente eso, seré yo tuyo tambien entero,
desquíciate connmigo y pégame tus movimientos;
producidos por cadera tan perfecta, que me hace a mi perfecto.
Y, ya lo sabes, que desnudos en el hielo, bajaríamos al infierno.

No es el único, mi corazón, que te desea, ya no lo es;
pues cualquier parte de mi cuerpo peca si te toca.
Pues desde los talones hasta las altas orejas, todos rezan,
porque llegue el día de poder empapuzar tu boca.

Vale, todos sabemos que como hechizera que eres,
todo lo que comes son ojos de corazón, monja.
Y es que cuando te desnudas eres un imán,
un polo ardiente de sensualidad, de cachondez.

No te dejaré marchar sin que me beses hasta que llegue
la hora, pues a partir de ahora siempre será la de comer.
Tranquila, que hambre no es lo que vas a pasar, ni sed,
pues el sudor que desprende este calor, es suficente para beber.

Lo sabes ya, me pones, haces que me altere, que tiemble,
provocas que me ahogue en mis deseos de tocarte,
de poder recorrer todo tu cuerpo y ponerme palote,
porque tu has dejado de ser persona para convertirte en arte.

jueves, 10 de enero de 2013

Sin título 1.

Que las notas de mi contrabajo suenen, 
que las ruletas empiecen a girar.
Las luces se han encendido isofactas
al ver que la luna se ha quedado dormida.

Este eclipse solo es una excusa, solo eso.
Pues este será el principio de la muerte más bella.
Porque la vida se ha aburrido de vivir
y la muerte quiere salir a la calle.

Que las notas de mi contrabajo suenen, 
que las bailarinas comiencen a danzar.
Lo único que ha sucedido esta noche,
es que la muerte acaba de resucitar.

Unha pequena cantiga para Ann. (Adicado a Antía Moreira)

E miran o que es
e miran como vas.
Critican que o teñen e
a ti non poden chegar.

Critican o que teñen e
a ti non poden chegar.
Porque o teu espírito está
limpo á hora de falar.

Porque o teu espírito está
limpo á hora de falar.
Calas porque sabes e
como eu sei, sabes ben.

miércoles, 9 de enero de 2013

Sol.

Miremos atrás e veamos los recuerdos,
veamos los momentos que estarán ahí,
en nuestra mente, en nuestro ser,
en nuestra forma de pensar, de vivir,
en nuestra forma de ver las cosas y,
de saber qué es digno de querer.

Miremos atrás y veamos los recuerdos,
todo lo que te hice aprender,
todo lo que has sido capaz de pensar,
todo lo que nos hemos podido besar y,
las patadas que le hemos dado al tiempo.

Miremos las tardes gloriosas e infernales,
en aquellas praderas salvajes y marginadas,
donde la más grande de las estrellas, era
quien nos miraba de forma envidiosa,
por ser nosotros quienes no estábamos solos.

Miremos pues el futuro que nos espera,
ese futuro que será mejor que nada,
mejor que todo; un futuro en el que volveremos
a gozar y a enamorarnos mientras me engulles a besos
en aquellos campos de Extremadura, donde la vida se celó.

martes, 8 de enero de 2013

Confusión: reflexión última.


Vivo por algo, loito por todo.
Gaño na vida, perdo na morte.
Loitemos, verás que sinxelo.
Non penses en ter sorte.
Dime que podo.
Porque ti podes.
Mata a túa confusión.
Estamos nesta vida por algo.
Mata a túa confusión.
Chegamos aquí por ese algo.
Mata a túa confusión.
Pois é agora ou despois, nunca será tarde.
Non penses no tempo perdido, adiante.
Non sexas egoísta, tes que pensar en todo.
Porque o que está escrito non é só para ti.
Porque do pesimismo chegaches a motivarte
e é esta confusión quen chegou a contentarte.

Confusión: reflexión (pesimista) segunda...

Deste burato negro non saio;
tristeza, preguntas e incógnitas.
Lembranzas, morriña, bágoas;
quero saír, non vexo a saída.
Non volverei velo sol de maio.

Confusión: reflexión primeira...

Que tiven feito? Non fixen nada.
Tentei contentarche cas miñas caricias e cos meus alentos
mais fracasei no intento.
Foi amor o que houbo?
Ti queríasme? - Non.
Non me querías nada.

lunes, 7 de enero de 2013

Preséntome

Amago de poeta, con boas palabras.

Que pasa cando nos namoramos?

Verbas; verbas que namoran saíndo
dos teus beizos, portas da túa boca.
Verbas enchoupadas de cariño e
luxuria fan que este, o noso lume,
prenda de nós e das nosas cinzas.

Seguirán cos seus queixumes,
seguirán cas súas vidas mais
eu sigo namorado, das túas verbas
e de como é que ti me miras.

O primeiro de moitos.

Inquedanzas; fortes sentimentos que

viven no meu ser, na miña ánima.


Non poden saír, non as logro sacar!

Non queren fuxir, aí quedarán.