Vergonza, que é iso?

Eu caín en que ía namorarme dela a primeira vez que a vin. Lémbrome moi ben da imaxe que me daba e sabía perfectamente que ía cambiar radicalmente. Pasaban os días e pensaba nela, inclusive nos meus soños.
Penso que as cousas hai que facelas nada máis pensalas, como persoas que somos e tolemia que padecemos. Así foi, e menos mal. A partires dese día sinto que teño máis ganas dela que de vivir e non me chamedes suicida por iso, para nada, ela é vida, dame a vida e quítama se non está. Non vos preguntedes como é que non teño vergonza a dicir isto. Todos sabemos, ou polo menos eu, que a vergonza é o peor dos defectos, por que? Non sei, dame cousa dicilo...