É o que hai.

Defraudoume quen non mo agardaba
mais segue haber xente honrada.
Defraudoume quen non me quería
e guienia ata saír da miña vida.

Será por mundo que nos queda 
e por ostias que nos faltan;
será por persoas que o intentan
e por xente que fracasa.

Perdínme a min mesmo
por irme contigo
e agora búscome, estando cego
e sen ir no meu camiño.

Non é ouro todo o que reluce
nin son noivo de quen me seduce.
Non é que odie á primavera
pero viviría mellor sen ela.

É o que hai, permito que o haxa.

Sacando las entrañas.

Tiene la miel en los ojos, tiene una puerta su ombligo.

‘Cando estás borde e soso, non son capaz de deixarte tranquilo

-Iso é un problema grave, síntoo, pero para ti, digo.’

Pero a ella, que está loca, ¿qué mal le tiene decirlo?

Algunas veces no sabe, otras hasta se equivoca

dice que canto como las sirenas, no me tapa la boca.

Y yo que me río de ella, y ella que se ríe de mí.

Que hacer el amor no sabe, que solo sabe hacerme feliz.

Deja la revolución a un lado,

estamos en una guerra;

yo seré tu comandante

y tú serás mi guerrillera.

Vamos a poner bombas

que estalle la cama,

que exploten las hormonas,

que no vuelva la calma.

He sentido en un segundo que su cuerpo era mi mundo

y es por eso que mi deseo es tenerlo y gobernarlo.

Prisionero. Quiero ser su líder, su amo y su dueño;

quiero que mi mundo no muera de hambre.

Por tu culo nena, por tu culo; que entro en conflicto

con quien sea, tia, si hace falta que suenen los tiros.

Que me drogo, porque alejarme de ti es un castigo,

y con este porro; me duele menos que mi sitio esté contigo.

Deja la revolución a un lado,

estamos en una guerra;

yo seré tu comandante

y tú serás mi guerrillera.

Vamos a poner bombas

que estalle la cama,

que exploten las hormonas,

que no vuelva la calma.

Y ahora déjala que suene, que grite la pobreza,

ya no se muere en este mundo, de hambre y de miseria;

ya no se muere en este mundo, por falta de belleza.

Por la guerra faltó el amor y por amor, se hizo la guerra.

Saudade.

Sempre mirando cara atrás

cara o pasado.

Sempre coméndote sinais,

por pesado.

Non paras de levar ostias,

por todos lados.

Ala!

A primeira na frente...

Xa todo quedou alá,

ao fondo.

Non vai ser cambiado

por moito que o extrañes.

No pasado non existen os cambios de plans.

El morre no tempo,

sen quedar contigo.

'Non lle debiches parecer importante.'

Feito en Galifornia.

Que cachonda estás  Galiza,
como estás e como te quero.
Que se por admirarte fose...
Eu son dos teus galegos.
E é que hei de sentirme galego
do corpo á mente, enteiro.

Podo vivilos sentimentos
cheos de orballos,
eucaliptos, estércol,
praias e carballos.
Sei moi ben ao vento
que me sacude do veto
a aspirar, rápido ou lento,
toda unha vida ao teu peito.

Presumo de mamar das túas fervenzas,
dos teus ríos e lagoas,
de nadar coas troitas e as lampreas,
de ter morriña cando che deixo
e de Rosalía cando me chora.

Loito pola xustiza que se alonxa
por manter vivas as fronteiras.
Polas conserveiras, secas e lonxas,
polas vacas, os grelos e as peixeiras
polo mar que te baña,
polo océano que ben te leva.

Prego, á Virxe do Carme que navega
nos candís das dornas e das gamelas,
porque me deixes selo camiñante dos teus montes,
e porque sigas sendo un botafumeiros, os seus bispos e monxes.

Traballo no faro das illas que te gardan,
constrúo os piornos que te desalgan,
en Padrón, poño cada un dos teus pementos,
na Limia, poño cada unha das túas patacas,
fago as ondas de Fisterra
e baixo nos ríos d'A Baña.

Á Ría de Arousa, doulle bateas
e aos teus Entroidos, doulle as gaitas.
Para as festas, licorca e caña de herbas,
en Compostela, nos días de choiva,
                              verde da túa marihuana.
E é que es ti así, que estás cachonda
                                 bailando muiñeiras
e eu que son así de triste, se é que te marchas.

Amor casto da fronteira.

Cando cruzo o río Miño
xa non sei se levo presa,
non sei se vou miudiño
dende Tui ata Valença.
Eu sei que o cruzo, coma sempre,
para vela moza portuguesa
que teño e non vén verme
a este lado da fronteira.
E ai! Como a boto de menos!
Como quero a esta moza
de republicanos senos
e bicosos beizos rosas.
Ando perdido que nado
neste río que me separa
do seu bigote 'eu penso que rasco'
e da melena que quero de manta.
E ai! Que perdidiño ando!
Ando tan perdido que afogo
neste río que me arrastra
dende a Fortaleza do seu pobo
ata a Catedral da nosa casta.
E xa me dín os meus amigos:
onde lle ves ti a beleza?
Eu que sei! 'é o que digo'
Só quero comerlle as tetas.

Unha muller calqueira.

Es unha rapaza calqueira

pero é que es a miña rapaza.

Es o lume das lareiras,

as augas que están conxeladas

O que me motiva,

a carteira, os cartos, a miña almofada,

nenos xogando no parque,

unha compañeira de viaxe,

es, toda unha vida por diante,

un futuro que, ao teu lado, pinta brillante

es os meus pecados e a miña conciencia,

o único que me fai sentir tan mal

o único que me fai perdela cabeza;

os días pintados de azul,

as nubes que pechan á Terra.

Es a miña loucura, a loucura dos dous,

a parella, as túas tetas e os meus collóns

a túa ausencia, a miña prisión.

Es tan só unha muller calqueira

aínda que non calqueira sexa coma ti.

Vértigo.

Vaime estoupala cabeza.
   Que ve todo branco
       que non distingue da ciencia.

Sen equilibrio,
    agobiada pola distancia
                   pola altura respecto á estabilidade.
   
 Sen permiso,
    agochada na intransixencia.
Todo branco segue
        e todo negro deixa.

Nininí.

Otro trago de whisky...
Para aliviar la melancolía;
                          speed, keta, cocaína,
      un porro de maría.
Después...    Estaré tirado
           o quién sabe, tirando fichas.
Si no fuese por la droga
yo, de mi vida, no sé que haría.
           Cosas tengo claras, eso sí:
      sacaré el carnet de conducir
para llevar a las churris por ahí,
en el coche,
        dismulando que nada aprendí.
Vale que no soy muy listo
y tendría que saber más que leer
                                               si es que sé...
Pero yo sigo siendo un niño
                       consentido
                 y sin sentido,
                                       mañana seré un bebé.
Lo que yo valgo
          es algo
que saben los demás.
Soy escudero
que no hidalgo
pero me creo el mandamás.

Entro en la discoteca 
   y soy el centro de atención,
a mi alrededor solo veo tetas
y en mi mismo creo admiración.

Por lo demás no me preocupo,
lo que tiene que venir, vendrá.
Que le den a todo por culo,
manda mi polla y a callar.
         
                  No sé bien lo que digo
 ni mejor sé que voy a hacer.
  No quiero que llegue el domingo
y llorar por la noche de ayer.

Solo soy un nini de la Vila,
            solo soy mis litronas y mis parvos;
que la vida espera que algo me pase
               y yo solo espero que pase algo.

XXIV

Es,        

           das cousas mellores,

  a mellor das cousas.

      Unha cousa de carallo,

           unha cousa con sentimento.

Bocalizas na miña vida

          e berrasme nos meus encantos,

dasme forma coma arxila

          e quedo duro, coma de barro.

Fasme ser un romántico lobishome

                   se me ensinas as  tetas,

fas que madure

               descubra e creza

                          que te queira con boa letra.

     Podes falarme cos ollos,

non podes faltarme coa boca

                e non é polos teus bicos

                        nin polos beizos;

                               é a túa boca...

Es ti, muller,

         quen me iguala

       en ser masculino, cando pasas,

de voz de pito, a ter collóns

    e a levar ti os pantalóns.

Es ti, muller, quen 

                 debaixo das túas bragas

                 está a mellor das casas

               na que poder vivir os dous.

Provocas tódalas guerras

                        as túas curvas son un conflicto,

                  e reinas a competencia

               que só alcanzan uns pouquiños.

Grazas a ti, 

                              que sigo vivo

      os verbos, son verbas

                                    contigo

                    sinal do meu compromiso.

00

Estou perdido nas alturas,
demasiada claridade para ver ben...
                                Tampouco agardo que abandoes o teu Olimpo
    só por entregarte a min.

VII

Non preciso verte
                           de verdade.
Por ti e contigo,
viviría toda a miña vida a escuras.

Vilagarcía de Arousa.

  Queixase o bullicio que non cesa 

                                                   eterno

  de que ten unha enfermidade.

Non quere que o malinterpreten

                                                el non ten culpa

corrompeuno a sociedade

    que é moi puta

 Contaxiase a ela mesma 

                                          que dí que é virus

                                           e mellor co sida

                                            (porque ela segue viva!)

e bótanos de menos

pero iso é mentira

que xa non somos nenos

                                         eu mesmo fíxen vida

                                         e xa non fago nin caso

                                         xa pasei este retraso

de que algúns comenten

                                    as fazañas

                                                     non feitas

outros dean a razón:

traizoen o seu perdón

vivan con rencor

e loiten sen amor

                          estou farto da xente empalagosa

Sinte cousas sen sentido

                                     porque non pon sentimento.

Búrlase de todas

                         e cada unha

das cousas que fai.

'Que tontiña me es!'

                              E ríese 

                                         inocente

cando fai frío é capaz de seguir quente

de tanto que come

                            porque ten gula

de tanto que envexa

                              porque ten medo

de tanto que o home

asume, vomita e mexa

como estes versos 

                            e estas verbas

                                  que teñen desorde

                                   porque falan sen paciencia.

Fíxonos así a sociedade

                                    egoístas

                                                onde quedou xa o bullicio...

que controla o que nos pasa

cando nos pasamos da ralla

                                         ácida

inda que nos rallamos demasiado

e presumimos da euforia

eufóricos perdidos

controlando tódolos ritmos

abafando os que bufan

despazo e non moi rápido

                                       máis ben amodiño

encaixando as palabras

pero non a mandíbula

fuxindo dos problemas

e tamén da inxustiza

que dí que é lenda

                            só sae nas películas

inda que n'as pensa

e máis ben é lenta

                           como os seus cerebros.

Queixase o bullicio

                            intenso

de que a sociedade non ten vida

pero ten moitas

                         e con elas 

                                         xoga

                         practica a masonería

dalles ostias tódolos días e claro...

                                                    Berran.

E logo xa se lles pasa

                            porque total

                            son tonterías

choran un pouco

fan un charco 

                     tíranse coma porcos

                      inda sendo tamén narcos

beben algo de viño

fan boas pesetas

vanse buscar tetas 

o seu cú e o seu ollo

                               cambian de postura

e rínse eles

pensando que os que non son así

                                         son tontos

e inflúen e mandan

gobernan, disparan, executan 

a toda a masa

                     descontrolada

por eles mesmos

                         por ela mesma.

A masa da gorda sociedade

                                          que putea ao bullicio

que é feliz na súa basta ignorancia

 e dona do seu corpo

                                o corazón

late a contratempo...

                                Coma os reloxos

                                 a choiva e o vento

perfecta, áurea en si mesma

                                           para eles

                                            e para lelas.  

      

Espello de liberdade.

Corrompes, os meus sentimentos, chegando ao meu norte.
Fas legal a inxustiza de quererte.
Es a dependencia do meu sur.
Podo verme en ti, de frente.
Pásasme o teu amor nun porro, onde só distingo o cheiro a verde.
E a ti dache igual! Total?
Só tes a miña vida...
Só é unha vida máis.
Dache igual ter outro escravo, inxenuo do teu imperialismo.

Auga doce.

Es o Sol que me quenta

e a sábana que me arroupa.

Es ti o xeo que refresca

a sequidade do meu alma.

Detesto terte nas miñas mans

senon che teño na miña boca

porque ao non cantar nela,

non soa a miña guitarra.

Eu só quero seguir adiante

e respirarte nunha fervenza;

e é que non soporto como esta puta escuridade

me cega senon sinto a túa presenza.

Prólogo de vida.

Veo las hojas, desorientadas,
las ramas y raíces,
del mundo, desquiciadas.
Te veo a ti
y a tus cuentos de hadas.
He visto a estrellas
y a personas estrelladas.
He sentido amor del bueno
y ahora siento que me amas.
Pero no veo sentido
a este todo de la nada.

¿Y dónde está la vida?
¿Dónde la vida que tengo?
Quiero poder volar a tu justicia,
quiero verte, de mí, dentro.
Pienso en el barómetro del
‘por hacer’ y resulta que no lo encuentro.
Te escucho al lado de mi oído gemir
y decirle al otro ‘te quiero’.
Quiero encontrarme a mi y a mi vida,
quiero encontrar al tiempo.
Quiero tener palabras
y que me sobren argumentos.
Quiero que la lluvia
deje de querer al viento.
Quiero saber que es verdad
que lo que digo es lo que siento.

Longa vida que mata

Non teño sono, non teño nada.
Quéntame a néboa da noite,
cóbreme, facendo de manta.
Azul ceo, que me corrompe
despois destas madrugadas.
Deixáronno a luz e os montes,
deixaron de facer barricadas.
Voume agochar no teu peito
para non selo seguinte desfeito
desta longa vida que mata.

Tira cara adiante.

Eu só quero que me digas
que ti tamén quedas aquí.
(Eu son a túa compañía
e quero que me mandes quedar)
Non hai verdades nin mentiras
mais todo nos queda por dicir.
(Non hai nada que se negue,
chegou o intre de ser feliz)
Desexo que sexas miña
no mar, no ceo e nas súas rúas.
(Eu desexo que me pidas
que en todo o mundo eu sexa túa.)
Xa non temos que mirar atrás,
xa non queda nada que pagar.
Vente comigo
e dame a man.
Que somos amigos
e somos irmáns.
Adeus aos precipicios
que xa non hai máis!
Se a Lúa sae de noite,
é pra ir bailar.

Life.

When the sky is brown.
(I don't know, I don't know, no)
When the lights are died.
(I don't know, I don't know, no)

I believe in my subconcious.
I believe in you, my love.

Life is going to live.
(I want it, I want it, I want it)
Trees needn't bears.
(I need it, I need it, I need it)

I would like forget it, all.
I would like changue it, all.

''I´m a human that you are.
I'm a cloud interestellar.
I'm the voice of God,
your parents and your soon.''

I'm the life who want to live!
No way, you say!

Sen destino.

E ti, onde andas?
Non vexo o que fas,
non escoito o que dís.

Cortáronse os nosos lazos
e o lume da cheminea conxelouse
no instante no que a condición humanos
desapareceu na metade do camiño;
rumbo á moral.

Quixera saber que pensas.
Quixera levarche nunha caixa,
todos os meus progresos.

Estaría ben agasallarte
todos os xemidos que levan ao ben.

Estaría mellor ser un,
sendo todo.

Desexo que me leas
en tódalas letras que
se che quedan mirando
cando pasas.

Estudarei para traballar do vento
que che agarime espida.

Farei imposibles para que sexas inmortal
porque es ti, a pura esencia da vida,
a cal descoñece todos os males
que se lle causan.
Será perfecto sendo un,
sendo todo;
sendo ningúen.

Pésame.

Para que me dure moito tempo,
fixen o meu corazón con follas perennes.
Devolvínlle ao mendigo todas
as súas riquezas,
saltei o mal
cunha pértiga
e cheguei ao
podium da conciencia.

Todos os males que fixen
na vida,
foron pouco
comparado contigo.

Traizón (A caída do Imperio Sanguíneo).

Unha vida non é suficiente
aínda que
sexamos nós quenes o digan.
Mira cantas verbas!
Escoita cantas mentiras!
Xa non creo nada 
que o mundo, só me engana.
Non sei se ti...

"Rompeuse a túa correa
causando este accidente.
Destrozando esta cidade
que só quixo quererte."

Ti, aparentabas sela casa
onde escollín morrer e
leváchesme ao tanatorio.
Puta.
Que non me entendes!
Que non me sentes!

Unha vida non é suficiente,
non é
porque non sabes
nin entendes
nin sentes.
Abonda con que non se diga.
Fágase todo, vivido.

"Rompeuse a túa correa
causando este accidente.
Destrozando esta cidade
que só quixo quererte."

Neste cárcere no que me purgo
non hai nada puro.
Estivéchelo a foder ben,
moi ben.
Desgarráchelo,
famea polas veas
corrompendo ás arterias.

Non escoitáchelas normas
de limparte
pra morrer decentemente.
Pensaba que me sabías,
que eras ti de verdade.

"Rompeuse a túa correa
causando este accidente.
Destrozando esta cidade
que só quixo quererte."

5.

Estou cheo de preguntas.
Vou estoupar
de tanta casualidade.

4.

Quen nos mandaría
facelo amor entre
paxaros?

Quen nos mandaría
quedar no chan
sen saír voando?

Mandemos rectificalo.

Ría.

Que máis da o que se dixera?
Contouse o inventado nas
batallas dos egos das vilas.

Que máis da o comezo?
Seguíuse nun camiño
de rosas sen espiñas.

As ondas do mar, no que te bañas,
son suaves por ti agarimalas.

Como se pode ser tan xenial
cando non fas por intentalo?
Consegues que continue sendo legal
caendo no mesmo pecado.

Paralelo sen números.

Parecía que non nos coñecíamos de nada,

ata

pareceu que fora onte a última das xeadas.

Os marcos dos espellos

suxeitábannos ledos e namorados

agardando un bico

para se emocionar.

Semellaba como que,

as patas das camas querían

ter que ver nese

teu corpo

de muller.

Para encherme de vida

chegaba con que te correses.

Foches empregada

para non sobrevivir.

Aprendíasme a fuxir

e fun valente.

O fume ardera

nas lareiras

dos nosos ollos.
Non había medo.

Estabas preciosa

toda inqueda.

Musicabas coa gorxa

estrofas que os trovadores

soñaban nas

élficas

aldeas.

Revolucionabas,

estabas preciosa

toda porreta.

O éxtasis, poderoso,

quedaba

acomodado nun recuncho

do baleiro.

Necesitaches estar comigo

para poder falar soa.

Cheirei en ti

o meu progreso.

Vin nacer de nós un ser perfecto,

co dobre de partes cao resto.

Vin a unión do auténtico e

morrías nos meus desacertos.

No noso lar,

conviven as noites de verán

que se mollaron 

por nós,

batendo contras as rochas,

en forma das

ondas agarimadas

polas luces dos faros.

As pedras foron cómodas

no noso periplo

polo Atlántico.

Lembra,
que onde choraches
non fuches cobarde.


Lembra,

o intre no que te refuxiaches

nos meus brazos;

ficaches atrapada na liberdade.

3.

E ti, quen es?
Unha complexa máquina
de afogo?
Unha constelación
viva no baleiro?
Es quen me está a
cavala tumba ou a migalla
que me fai enteiro?
Eu serei nós,
prométocho.

2.

Veñen tempos duros.
Nin treboadas
nin choivas 
nin soles.
Veñen tempos duros
e non hai por que
preocuparse.
Veñen con moita forza
e non hai quen os deteña.

Ti tampouco podes.

1.

Cada un dos teus puñais,

non son máis que ferro

para o meu corpo.

Sen nada

ESTABAS viva,
respirando dentro de ti.
Abaixo do Sol,
nas quentes chairas,
ti, tímida,
entusiasmada;
coa boca pechada
cantabas.

Eras entendida,
dando igual
o que soltaras.
Xa comera antes
dese prato.
Gostei.

Estabas viva,
soubeches 
matalos días.
Non había
pedras que saltar.

Estabas viva,
agora sobrevives.
E mañá?
Será outro día.

Sol, parte 2.

Soy un ocupa de la nada,
creando en ella vida humana.
El estallido que dio esperanza,
se arrepiente de tanta bondad
y no sabe que es;
no sabe que debe ser,
porque ya son imposibles
de responder,
esas preguntas del ayer.
Se congela la tierra.
Grande, sola y bella,
quisiera ser estrella
para darse calor a si misma.
No quiere ser violada
por los que fueron robando
cada hectárea de carisma,
cada ola desperdiciada,
extrañada por los peces
habitantes de anárquicos bancos
que no se mueven,
son nómadas sedentarios.
Emigran los meteoros,
buscando un mundo mejor.
Y miro detrás de cada planeta,
encontrando hermosas lunas,
cada una de ellas, más llena.
Miro a lo lejos el horizonte,
negro e inalcanzable,
que por más que quiera cogerlo
siempre va, de mi, delante.
Soy tierno,
entrañable en el invierno,
el centro de atención;
no hay mejor sistema que el mio.
Todo gira a mi alrededor
porque si, porque me necesitan;
puedo y lo digo yo.
Yo no quiero quedar solito,
aunque ya es tarde para decirlo.
Su vida sin mi es un peligro
y mi fin, será su eterno precipicio.

Só.

Foi por querer, foi por voar.

Tremeron os teus esforzos,

fixéronse as miñas bondades.

Esperta, ti, dese náufrago soño;

viúva de tódalas soidades!

Merda.

Deixa ao ceo, que sexa gris!
Que a manta de néboa xa nos quenta.
Deixa que a choiva caia sobre min;
non se han de notar, así, as bágoas.

Bos días.

Erguíaste pola mañá,
espida, ollando a fiestra.
Espertábanse comigo os teus brazos cando te estirabas.

Mirei o teu pelo rozándoche as costas;
facendo un xesto, movíase para saudarme.

A lúa deixáranos sós, 
quería que aproveitásemolo día.

Ti non tiñas sono,
eu quixen espertar.

Fuxiu o auga da billa
para que os nosos rostros cobrasen vida.

O espello, cheo de carraxe e envexa,
imitaba cada un dos nosos bicos.
Os paxariños entoaban a nosa melodía
que se convertiu na banda sonora
de cada un dos meus sorrisos.

A temperatura sobraba,
nós eramos os precisos.
Se había sol ou nubes,
non o sei.
Só quixen saber iso.

Como las gallinas.

¡Qué vagas las montañas!

Ha salido el Sol a despertarlas

y siguen ahí, tumbadas.

Demasiado bonitas

se han dejado conquistar,

para que vean los demás…

Quieren presumir de bellas,

dejando que los ríos se corran encima.

Está claro que son ellas

quienes los han llevado a la cima.

¡Qué vagas las montañas!

Sean guapas, sean feas;

da igual sierras que cordilleras,

ya no quieren rodilleras.

Y que los ríos corran alegres,

que salten y la casquen,

ya llegarán al triste mar.

Caerán desde arriba,

besando sus laderas

todas las noches, enteras

aunque a ellos les duelan.

Aunque les duelan y quieran sus besos.

Dirán las montañas:

¿Quiénes son esos?

Y por cada gota que llega,

el mar se hace más grande.

Las montañas ríen y juegan

mientras los ríos se vuelven cobardes.

Ellas comienzan a caer

y envejecen con el tiempo,

dando al mar su argumento

para crecer y hacerlas ver

que en todo momento

las querían querer.

Pero ya es demasiado tarde.

Las montañas se quedaron solas,

el mar ha violado los valles

y quedan marcadas las olas.

Mientras, ellas, lloran y lloran,

el mar, no para de subir.

Las cumbres, ni vaguean ni follan

y el Sol ha vuelto a salir.