Soy cabrón.

Hay que ser uno mismo
y saber aceptarse a tiempo
para no caer en el abismo
de no quererse y del sufrimiento.
Finjo desconocer lo que ya me es conocido,
viajo a la velocidad de la luz en sueños,
me elevo en el nirvana, soy mi amo y mi siervo;
un capitán pirata, que aspira a un triste velero.
Soy mi asco al miedo, el respeto a la bondad,
a tener un amor infinito; un amor mundial.
Soy el desorden, aún dentro del caos,
la disciplina y la soberbia, el ángulo recto.
La parada de un portero bajo palos,
soy, el límite entre lo querido y lo correcto.
Una frontera sin aduanas,
una bandera sin colores pero estrellada,
soy un puto fantasma
y lo que cuento en mis rumores.
Soy un toro y una vaca,
las maletas llenas, a reventar,
las vacaciones dentro de casa.
Soy un humano-animal.
Soy la piscina medio vacía
y el ¡Cuba libre! medio lleno.
Yo multo a los policías
cuando por borracho, estoy contento.
Dejo el despertador puesto para el domingo,
para que suene, apagarlo
y así decirle al tiempo
que se joda y que voy a seguir durmiendo.
Soy el brillo de tus ojos cuando estás delante,
que ante tus hormonas desprendidas y elegantes,
solo son capaces de dilatar sus pupilas,
y de pupilo hacerme a mí de ti cuando das calambre.
(En mi corazón)
Soy persona antes que gente,
soy hombre porque aún pienso en niño.
Capaz de eyacular sin verte,
soy el inventor del sexo escrito.
Pues soy la lefa estrellada en la palma de mi mano
bajo las sábanas; el placer en la penumbra.
Soy la esperanza de mis padres y el amigo de mi hermano.
Seré todos los secretos que me lleve a la tumba.
Soy un especulador, de la bolsa, hipoteco hasta mi alma.
Soy el mar chocando en los cabos, y el océano cuando está en calma.
Duelo más que una ampolla,
y me hago el conspirador.
Pero bueno, soy tantas y tantas cousas
que al final solo soy un cabrón.

¡No pasarás!

Cuando tu voz se levante
ante la mía, ¡no pasarás!
Si son tus ropas elegantes
y manchadas de injusticia, ¡no pasarás!
Si tus ojos viendo crueldad
siguiesen con alegría, ¡no pasarías!
Pero tú eres un alma libre y soñadora,
eres la energía equitativa.
Cuando por mucho que hablas
no dices nada, no vas a pasar
y si ya ni confías, desertas,
haces pendejadas, ahí sí, ¡no pasarás!
Y ya, yo no quiero ser testigo
ni participar, no quiero mar
donde naufragar. No puedo
seguir siendo uno más.
No, no, no... Yo no tengo que ser otro,
ni mejorar contigo mi actitud,
solo saber que al final del tunel, siempre hay una luz.

Cruzalo charco, dobre sentindo.

Cando os cabos me deixen ser libre
e a túa roupa non impida que che mire,
serei, un pouco máis firme,
consciente e forte por velo teu corpo sublime
que me ensina a non rendirme,
a loitar e soñar pola xustiza que esixes
e por eses ollos de cor mel,
doces e pegañentos, libres de rimel.

Quizais, nunha parte dunha historia,
non quixemos facernos mágoa.
Dalgún xeito, son sempre as gaivotas
as que non manchan das súas cagadas.

Eu só quero ver o fin deste horizonte
para poder vivir contigo de lonxe.
Son unha especie de ser vivo
que por incercia, non deixa de quererte.

Donos do medo e do mar...

Tan natural coma contrario,
son sempre sen deixarme ser.
Funme, teño doble horario,
vivo sempre en pendente, prendido da miña muller.

Despeinada.

Sen que a escuridade

che faga máis emocionante

nin o frío máis necesaria,

comeza ti a facela música,

tendo eu de frente, a túa cara.

Semellante a unha viola,

con máis cordas e cor clara,

quero ver eses beizos que esbozan

a sinfonía perfecta, 

das túas curvas sentadas.

''Non son eu senon ela, que estaba sentada na miña cama, rodeada dunha cor branca que lle pedía que quitase as bragas e a camiseta; despeinada, algo inexistente pero real.''

Sen sentido.

Hoxe voume cruzar cun gato negro,
vou romper espellos, abrir un paraugas
nun sitio cuberto e despois de todo isto
levantareime da cama, co pé esquerdo.
Hoxe vou ser vencido, sen ser á terceira,
vai chover sen que me molle,
voume rompela cabeza.
Fareime, tamén hoxe, un entorse na lingua,
alén dos teus bicos, que me fan ser mixiricas.
Vexo o Sol na madrugada,
a Lúa non existe, tan só é un reflexo,
un nexo entre a vida e o baleiro,
que comeza a sentirse só: sen gravidade e sen medos.
Hoxe o mundo, vai xirar cara o outro lado,
ou mellor dito, vai quedar estancado,
vaise contaxiar do ego humano,
vaise anoxar e vaille mandar ao Sol
que sexa el quen, agora, siga xirando.
E xirando, xirando, ímonos dando voltas,
imos coñecendo todos os espazos,
ímonos mirando polas costas.
Somos, as ganas de xurar,
de facer, de dicir e crear,
o que levamos dentro e queremos ser,
unha imaxe digna da verdade,
que nos guíe e nos ilumine ben.
Hoxe, todo é borralla,
manchada de tinta asasina
que, agochada na burocracia,
como un virus, lento, complica.
Onte deixaba as cousas a medias
sen final, hoxe optei pola rebeldía.
Hoxe digo cousas bárbaras,
verdades como puños e moitas mentiras.
Hoxe é un día imposible,
porque quero vivir pero xa estou vivindo
e non sei por onde comezar.
Non sei andar na terra nin nadar no mar.
Hoxe, xa non estou coma onte,
que non sabía que pensaba
nin pensaba no que quería.
Teño as cousas máis claras
e a ti máis lonxe do que me gustaría.
Hoxe, imos escribir coa boca,
e as fotos, han desaparecer nos momentos.
Imos facelo sen demora
para que este poema que che escribo
non teña argumentos.

Cocaína.

Nin por ser pura, vaime dar pureza
nin por ser branca, 
vai deixar que a miña vida, sexa negra.
Esnifo...
Liñas, curvadas e rectas,

secantes que semellan dúas pernas abertas,

tanxentes que se rozan

como dous adolescentes,

meto paralelas e perpendiculares,

liñas sen pendentes.

Touca, coca, farla, farlopa:

o intre no que o meu nariz

traballa coma unha aspiradora.

Respiro, e agardo impaciente

a que unha auguiña ácida

comece a durmirme os dentes

e baixar ao padal, a gustarlle,

a facerme mal, a activarme.

Un segundo, pode ser,

o que lle leve a tardar,

a chegar ao meu cerebro

e facelo unha flor do mal,

a acaricialo corazón,

cun taquicárdico ritmo,

que comeza e nunca acaba

como o mono do que son sumiso.

Si, non é un vicio, é unha adición,

unha puta señora de branco.

Que pouco a pouco 

vai despedíndome do Sol,

a intalarse no meu pulmón,

a foderme incando os cóvados,

coma traballa o meu maior.

Síntome mal, necesito máis,

a solución é o problema,

eu son o meu triste final.

Unha punta, unha chave,

un dedo, restregado no esmalte dental.

Un taboaleiro, un móbil,

un tute, un billete,

ou mellor dous máis 

para pagalo pollo do próximo venres.
Hoxe estou eufórico,
frenético, hoxe gústome
e estou paupérrimo.
Hoxe fago un Colombia - Vilagarcía
só nunha viaxe de ida.
Con e, pola, mellor amiga,
a que eu fago, dona da miña vida.
Hoxe, o meu tabique, ten un campionato:
que sexa, por un, sexa por dous,
alén do meu gusto, vou perdelo olfato
e a entrar en contacto,
cunhas pupilas enormes, color rato,
papando teito, no meu leito,
pensando, que sería de min
se non fose tan desfeito.
Pero ao feito, peito,
eu son o meu pleito,
o meu final, o meu comezo,
son crimes sempre abertos.
A cocaína fixo de min, que,
esnifase a vida, consumindo o tempo.

Arrepentida.

Hoxe o vento sopra forte,

tan forte que me bica nos beizos

e sen ser vento do norte,

morde e faime sangue. Rebéntamos.

A choiva xa non me molla,

deixa que a leve o vento.

E é que a este váiselle a olla

e non me quere dar bó tempo.

Pero eu quero que o Sol saia

e en saia poder verte.

A ver, se podo non tocarche as pernas...

E se non me botas en falta,

e pola rúa non queres verme,

beberei para afogalas miñas penas...

Hoxe o vento sopra forte,

sópralle á Benemérita.

Seica está preto da morte

de beber tanto xenebra.

A puta da choiva non me molla,

non me da ningunha pena.

E é que de comer tanta polla

podería estar chorando lefa.

Pero eu quero que te vaias,

que te vaias ata lonxe.

A ver, se non escoito os teus lamentos...

E as túas mentiras nunca calan,

deixa que o alento sopre.

A ver, se che leva o teu puto vento...

Ao meu amor, á miña nación.

Foches unha ánima 
compañeira da Santa Compaña
agás na túa soidade,
que ben che tiña acompañada.

Metícheste no lume,
asumiches o calor e a luz 
coma un raio que che alcanzou ao nacer nas papas,
cando chorabas e non querías comelas.

O fervor da terra
cando está chea do orballo
é un xantar que gosto lamer 
no teu peito armado
cando te deitas agardando 
a que che metan man
e facer da túa cona, unha ría.

As fervenzas dixeron 'basta!'
ao ver o teu cabelo bufándolle
as túas cadeiras.

Nos serradoiros, a madeira
está indignada porque non quere suxeitarte
e alá en Arabia, o petróleo
dí que por que hai que vestirte
se a beleza non hai quen cha quite,
que o que quitamos,
quitámolo ao chou.

O Sol vén e vai rápido,
pois xa estás morena dabondo.

A min deixáchesme igual de claro
que as aguas de Rodas,
aínda que ás veces me pregunte
se o vento pode despeinarte.

Seica que o mundo dí 
que contigo non hai quen poida
porque tampouco hai quen che entenda
e iso que ti a min me fas pouco a pouco.

Ti sábesme ben
e por isto cando miro o auga
véxote fermosa no ceo, entendendo
que de non ser por ti, 
non sei se non chegaría a ser eu.

 

Fogar, sen luz.

Meterche a pirola na cona
é coma chegar a casa;
chea de humidade, dame calor.

Meterche a pirola na cona
é coma ter un fogar sen luz
porque esta, está nos teus ollos ao metercha.

E quero vivir nun fogar sen luz,
coa luz por fora, coma os días de Sol
e ter a excusa de metercha sempre
e non sacala, facendo de por vida o amor.

Facendo o amor de por vida
só che pido que abaixo ou arriba.
Non tes que cansarte se non queres,
ti só abre as pernas ou abre a mente,
deixame abanicarte a nuca co meu alento
e bicarte a espalda cando suxeites a parede.

Deixame brindarte o meu corpo,
o meu cariño e o meu amor.
Só pido que sexas a miña casa,
o meu fogar sen luz e vivir no teu interior.

Isto non é normal.

Foxes do vento do norte,
dos cabos afiados que agardan as ondas
                                               
Non comulgas coa violencia
                                                  pero fas dano, 
                                                   moito dano

                         Tes a cabeza chea de ideas enxebres,
    progresas por auga, mar e terra

Saltas riba de min e caes 
                                       de cabeza
                               na miña


Os teus ollos vanse perdendo     
                                              entre todos os meus acordes
                                     coma se os visen
                                                    

                 A seguridade precisa de ti
                                   e do teu pesimismo


          O medo vai visitarche en cada pensamento
                              cando desasosegas
                      
              Agora estou máis en contra dos teus xeitos
                       que me piden
                          que me dan piedade
    
                                 
 O espello do baño queda con ganas de máis

             
           -Algo está pasando 
                                        sexa bó ou malo
           algo está a pasar

      Es a primeira en sabelo se non che gusta
 se é bó,
         só aquí,
                     voucho contar.

Descomposto.

Férbelle o sangue ao mundo
que estoupa nos seus volcáns,
pónse de mala ostia
porque o humano non sabe calar.
Xira, dándose a volta
por non querer velo máis
pero cona! Parece que chove,
e hai que coidalos animais.

Sufre alzheimer na Historia,
non sabe dos lacazáns
que rínse sen ser escoitados
e cun puro en cada man.
Pobres que cheos de cartos
matan ricos a traballar.
Eles xa están todos cansos
porque á boca non se levan o pan
e eles xa están todos fartos
de que sempre decidan animais
e é porque sempre 
lles deciden os demais.

Foxe da gorxa un verme
que cuspe un home con cada palabra,
porque a merda que come e bebe
non é de cagar e a fala cando non debe.
Morre a vida cansa de tirar
dos que a persiguen sen nai nin can
que lles faga sentir, que lles faga chorar,
que lles faga seguir outro día máis
e non poden, e tiran,
do anterior xornal que se esgota,
efímero, coma un bico de verdá
E as cousas non cambian
e non seguen igual
e as patadas non doen
pero fannos sangrar
e os caídos abrazan
o seu doce final
cos seres queridos;
de condón, un cristal
que tomas á noite
para vivir e bailar,
máis intensamente,
e querer e bicar,
porque con vergonza non sabes
e non sabes sentir o que é a realidade
mais isto todo é falso,
xa non podo seguir máis,
que me maten calando
pero que non maten aos meus irmáns.

Pailán.

Sempre hai alguén que a lía.
Sempre hai quen a lía mal
e sempre hai quen non (a) sabe liar.
O mítico acomplexado, 
preso en si mesmo, 
de non ter un grande complexo
conducido polo seu ego
a tiralos seus, sacando os do resto.
E busca a felicidade súa,
busca ser alguén para ao mundo.
Presume do impresumible diñeiro
e crése listo sen ter dereito.
Queda mal, sen ter escudos,
acorralado na súa estupidez
só lle queda tirar de insultos.
Para poder aparentar alguén
vai foder(se) co seu orgullo.
mentras ninguén quere saber del.

Sistema

Ando rápido, 

poco a poco,

me voy fijando, 

no destrozo,

imagino, 

pienso en positivo

llevo las manos 

dentro de los bolsillos.

Tengo 

los auriculares puestos,

el resto 

ya lo conozco:

el sonido 

de todos los autos,

conducidos 

siempre por locos

que se paran 

cuando no quieren

viendo cruzar 

al que va en piernas

retrasando 

siempre su destino

aunque este esté escrito 

sin que se den cuenta.

Todo 

está lleno de cristales,

que tienen 

poca transparencia

y son solo escaparates

para estar a la última 

y ser tendencia,

para ir a la moda 

y ser una persona única

vendiéndote 
cuando vendes,

comprándote 
cuando compras.

Yo sigo caminando

por todas las aceras

que llenas de papeleras

siguen hechas mierda

porque no se utilizan,

porque solo se rompen

de tantas patadas

que le dan las vidas

de las personas 

que se corrompen.

Llega la noche asesina

que acaba de matar al día.

¿Será que le echaba reproches

de no haber hablado todavía?

Todo ha cambiado,

ya nada es como antes.

Pero, sin embargo,

yo me vuelvo a casa
como un cobarde

que se levanta esclavo

y se acuesta tarde

con miedo a dormir 
y verse en sueños

como un parásito más 
siervo del miedo.

23

Coma se foses un banco:
ponte a catro patas, desáhuciame o corazón
e deixame nadar no mar da túa cona.

(Nestes tres segundos para toda unha vida)

Primavera.

Chegou a miña casa

abríume a fiestra 

e deixou pasar ao Sol.

Díxome que aínda ía sopralo vento un pouco

polos callos e a fabada 

que comía no inverno.

Pedíume outra oportunidade,

uns meses 

para poder reconciliarme con ela.

Eu xa sei que vai ser igual ca sempre.

Prometeu marcharse se isto non funcionaba.

Non sei se me dan taquicardias

por que vén ou vai.

Non sei se me da alerxia 

ou se son eu a enfermidade nun poema.

Perdido.

He salido del bochorno,
la gente está alborotada.
No llueve, ya es de noche,
el frío me coge
y no te tengo en mi almohada.
Faltas tú
que, haces que falte yo,
que vea sin luz
y que me cague en Dios;
que el pobre, lleno de mierda,
está cansando de mandar
y sale por la puerta pequeña,
sin molestar, dando paz.
Yo te busco, en medio del ajetreo,
en las miradas de la gente
te busco pero no me veo.
Busco rápido, lentamente,
busco pensar a contracorriente,
ser de tu mente residente,
ser una ola de mar caliente,
ser ceniza ardiente;
ser esa sensación de ti,
de vivir por lo que sientes
de follarnos, pensando en morir
y de llorar frente con frente.
Te sigo buscando y te encuentras
opuesta a mi,
a diez metros en un callejón sin salida
del que acabas de salir.
Y avanzas sin percatarte,
soy yo el que está pálido,
blanco y paralizado,
soy yo el que está ahí,
esperando el pecado.
Pues una soberbia tuya bastará para sanarnos.
Mis piernas se quedan en un enclave,
entre el suelo en el que pisas
y mi corazón que ya no late.
Me quedo quieto, tú caminas,
luego pasas por delante
y yo sigo todo mueble, pudiendo respirar tu aire...
Mujer que apareciste,
siendo el pequeño detalle,
hazme hablar para decirte
que necesito que me calles.
Ya ves chica, ya ves, para ti estoy de oferta,
como si fuese el Corte Inglés.
Estoy de temporada, para ti estoy poeta,
de los que hablan del mañana
esperando el ayer, donde tenías interés
de beberme a las diez, de comerme a las tres,
de decirme 'veo, veo' y ser yo lo que ves.
Una monada dantesca, 
castigado a la libertad,
a tener suerte si te encuentra
y sino, a volver a empezar.

'Esta es mi confesión
y, si en ella nada digo,
es que nada tengo que decir.'

Moita tontería.

'De moda está morrer de fame na África,
De moda está durmir na rúa en Europa.
Está moi ben que nos boten das nosas casas
e non ter que levar a nosa boca.'


Vaime estoupala cabeza, eu xa o vexo
tanto tempo pensando, que será o que merezo?
Outro mundo, sen ningunha dúbida,
unha esperanza que afonde no humano,
nunha crenza que me encha de vida.
A igualdade, imploro, pídoa con clemencia,
que xa non son eu só, pídevola a decadencia
deste mundo, que só para para os que teñen cartos,
os porcos, os ruíns, facedores de mendigos e ratos.
Eu doume unha volta, xiro sobre o meu redor,
e non vexo máis que porcas preocupadas do seu fedor
importado, do seu vestido curto, dunhas medias transparentes,
facéndolles xogo coa ignorancia e estar faltas de mente.
Chámame egoísta, mais quero merecelo ca ti.
Un mundo cheo de aire, auga e saúde,
que faga frío ou faga calor, sexa cun ceo azul ou gris.
Quero que se encha de futuro e non de azufre.
Saberías explicarme onde está a liberdade?
Quero pensar que nas persoas, vexo que están no diñeiro,
para mercar uns tacóns e estares á moda 
e os que sacan a pastar ás vacas non teñen nin para queixo.
E quéixome eu, non me podo calar máis,
non podo ver como non goberna a sensatez e gobernan animais,
que son capaces de inventarse guerras, 
que llas sudan as vidas humanas
se poden gañar máis terras. 
E aí os tes, príncipes felices, infantas contentas. 
Empresarios, explotadores, presidentes, estafadores, xornalistas, redactores,
facedores da ignorancia que me sacude por dentro, provocando tremores.
E faime terremoto, e remóntoche, que por cada sílaba gañada, 
unha pancarta escrita, unha nova manada que vai lotar á manifa,
un berro de solidariedade, cos que queren o mesmo e son ignorantes,
unha festa de democracia, que se acaba coma todas, coa chegada da policía.
Unha cuestión máis deste todo nada, corazón dun mundo, que late inxustiza.
E ti mírasme, asustada, que será o próximo que veña? 
Eu xa non podo, non podo ser máis pesimista. Que se isto non escribo, 
afogo, mais se  polo menos, soubese o que digo, falaría. 
Non pretendo solucionar nada, aínda que si me gustaría. 
Agora confórmome con terte na almofada, no comezo das noites e o final dos días. 
Seino. Son tonto, pero entendelo non é cuestión de tolos, é cuestión de vida. 

Espertar.

Está todo sucio,
desordeado.
Vouno facer ben,
cando deixe de mentirme.

Fora chove,
fai Sol e volve chover,
non sei se saír abrigado.
Saio e non sei se volver.

Hoxe é un día triste,
a ver que é o que fago!
Se deixara de ser tan vago
igual a vida sería un chiste...

Hoxe é deses días
nos que te miras ao espello
e non te ves.

Maduro un pouco máis cando
saio limpo da ducha
e sigo cheo de merda.

Fai xa moito que os porros
deixaron de morarme
e de facerme rir por todo.

Xa non estou namorado deles,
pero como cada ex-moza,
hai días nos que se volve caer.

Non me gusta estar borracho,
gustaríame vivir noutra dimensión
e é por iso que para matalo rato
non paro de beberlle ao alcohol.

Dóeme máis a resaca que a cabeza.
Quixera terte diante pero tamén me doerías.
Es ti o meu corazón cando latexa
sabedor, con moito honor, das túas inxustizas.

Aficionado a ser un cobarde,
a non coller e levantarme,
a erguerme da cama sen que sexa tarde
vexo vir ao tempo. Véxoo vir mais vaise.

.

Fai xa moito tempo que non sei o que fago.
Non sei andar, porque tropezo e acabo no chan,
non sei respirar, porque ata os pulmóns dín estar cheos.

Fai moito tempo que non sei ben que me pasa.
Igual porque son eu o que pasa de saber, ignorante,
de todo o que xira ao meu redor, de chegar canso a casa.

Fai moito tempo que non sei o que digo
e debe ser iso o que me confunde, porque non sei calar.
Non me gusta o silencio, non o busco, non o entendo...

Fai xa demasiado que non sei quen son,
non sei se é que estou perdido, non sei se comecei a buscar,
non sei se me darei atopado... É que nin sei que estou a falar.

Non te quero máis

Se cadra porque o vento 
                                 vai na miña contra,
 penso moito máis lento 
                                          e tomo malas decisións.
 Que por cada vez que cuspo aos de fora
de seguido que a saliva frea e vólveme ao mentón.
E sen embargo, vou aprendendo a ser xusto...

Unha intranquilidade constante  
                            a que me leva
                                                 a pensar en que sería de non terte coñecido
                                                  a desexar un oxalá, un 'non caerá esa breva'
                                                    a seguilo meu camiño e non caer contigo.
E vou aprendendo a ser dono do meu destino...

                                         Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.

Xa ves, 
             o egoísmo ten unha cura egoísta,
soluciónase a base de paus, de sangue,
                       de non querer ser tan lista
de saber que hai máis xente 
                       e que a xente non sempre che sabe.
Tes que ir aprendendo que o amor non é de un...

                                        Foderíate todas e cada unha das mañás,
                                                 ensinaríate como vai iso de amar;
                                       de amor e morder, de morrer por errar...
                                         Mais eu xa non podo, non te quero máis.

Se cadra

Se cadra, pasa porque anoitece,
o ceo vólvese rosa
e non me gusta outra cousa
que ti cando me meces.

Se cadra, pasa porque prefiro o silencio,
que fale a túa mirada
e me berren os teus bicos
dentro da boca, retumbando coma o eco.

Se cadra, pasa por hipotecarche a miña vida,
Por adquirir un corpo, cheo de intereses
que me obrigan 
a estar en débeda con cada gota túa de saliva.

Se cadra, pasa porque non quero que pases,
porque non quero eu pasar,
porque non quero que pasen,
porque de pasar, non podo deixar nin que marches.

Se cadra, porque se faltases
sería unha persoa máis entre millóns
aspirando a algo pouco proporcional;
ser gañador íntegro do teu amor.

Cando fixeches algo por min que eu non che pedise?

Non sei se es moito disto,

                                disto de entregarte a min

e deixar a un lado o egoísmo

                         que sempre se apodera de ti.

       

 Por cada vez que te pechas

                                           vou abríndote pouco a pouco,

achegándome 

                     que lonxe quedas

                                       e inda así,

                                                                eu que o soporto,

                                               que che vou otorgando todo

para non pertencer a outra

                                          e para non pertencer ao odio.

                Quero que mo digas moza.

Cando fixeches algo por min 

                                              que eu non che pedise?

Morto de cansancio de tirar contigo

                                                       adiante, porque

                                                                    rara vez

insinuaches 

                  amarme.

Debes de terlle medo a que che rouben

                         o corazón, que só o utilizas pra later.

                                                                   Poucas palabras, moitos espazos,

                                                          inclinacións sempre para o mesmo lado

           lares cheos de todo menos do sentimento de fogar,

alboradas que son noite e nunca chegan á mañá

                rotas por dentro, viven no aire e non saben voar.

Débiles latido que se van apagando,

                                      lentos, pobres e cheos de dor

como a lareira, coa pota e o caldo

                                      arden, sen facedor do seu amor.

Fascispaña.

No soy de esos que cogen una bandera
y comienzan a menearla cual cadera...
Y esto es todo culpa del progreso
que nos deja atrás
porque vamos más lentos,
¡hijo de Satanás!
¿Qué se creerá este imbécil?
Ya Dios le juzgará
ojo por ojo, diente por diente.
Que se tiene que lavar
no es consciente
de que no tiene credibilidad,
y que no es decente.
Sino hay ricos y pobres,
quienes trabajan
son los mismos de siempre
esos de traje, viven por el cobre,
viendo la tele, tan sonrientes
con sus mujeres en la cocina
como debe ser, ¡de toda la vida!
Menos mal, que el hijo
no ha salido maricón...
Menos mal, que la hija
no ha salido puta...
Pues quiere un hijo benemérito
y una hija ignorante
para que no sepa lo que dice
y solo entienda lo que hace.
Los domingos, toca hacer el paripé,
el postureo de la Iglesia,
la bendición de Nuestro Señor,
Sagrada Hostia, la cesta,
desviviéndose por la parroquia
para que nunca nos caiga el sermón.
Tiene suerte de estar cerca a la capital,
de vivir en Valladolid,
de visitar la escoria en El Escorial,
''que están allí para ti''.
No le importa que le llamen facha,
no es fascista, es hombre de bien.
Si él no tiene idea de la vida,
vosotros no la tenéis también.
No soy de esos que cogen una bandera
y comienzan a menearla cual cadera,
hay que besarla y quererla entera,
más que a una madre y la mujer,
como la patria que nos vio nacer.
No ensuciemos nuestras calles de calaña
muerte a todo aquel que se oponga,
Que nadie se atreva a manchar a España
porque no tiene huevos, aunque le sobre polla.

Dependencia.

Non hai día que non chova
sen que chova tamén na miña alma.
Teño o corazón que semella unha cova
chea de gretas que se levan a palma.
Chegas e, riba dos meus xeonllos, posas,
fas que se me arrastre o orgullo diante,
fasme sentir cousas fermosas,
bolboretas que, dentro de min, atopan o aire.
Morro de frío coa saraiba,
morro un pouco máis se vén co vento
que se co teu veleno, a monxa máis sabia
non sería quen de clausurarse nun convento
sen poder verte os ollos na mañá,
sen espertar co Sol ao carón.
Queimándome o pel coa mirada
e facéndome ter cancro de amor.
E se bebo de ti, eu que me emborracho
se fumo o teu alento, se me coloco,
se co teu sudor acabo todo posto,
se posto estou porque me pos...
Se es unha droga, se es un paracetamol,
se me levas pouco a pouco á morte,
se consegues que se me vaia a dor...
Ti segue matándome, facéndome vivir mellor.
Descubrireino algún día por casualidade,
cando xa non teña ningún valor,
pode que sexas a miña enfermidade,
a miña adición e o meu descontrol.

Jorobado.

Mira chulo,
no me empieces a joder...
Solo eres un camello de mierda,
no, de Venecia, el mercader.

Tanto lujo y tantas tetas,
presume de eso cuando no sean feas.
Presume de saber y saber
qué es tener inteligencia.

Los pintalabios en la polla
no me gustan como a ti.
Si a una tipa, te la follas,
que te deje sabor a carmín.

Pocas damas verás pasar
por una chorra a medio crecer.
Que pasas, está de más,
y eso que se te ve bien.

Aquí empieza la educación,
doy paso al talento.
Que sin respirar, escribo yo,
para dejarte sin aliento.

No me asusta a quien muevas,
y lo que mueves, lo fumo en weis.
Si quisiese, podría ser como vos
y que vos, como yo, nunca seréis.

Saúdo.

Ti vas nunha dirección 
e eu vou na contraria.
Noxo, o que se apodera de nós;
fóllanse as nosas miradas...
Non é que isto sexa adicción,
non é unha escena moi cotiá...

Dime cal é o teu prezo,
canto me vas custar...

'E son o dono e señor,
donante de suor
tunante, facedor,
maleante deste amor.'

Quen puidera selo mediador
que pactase coas túas nalgas!
Déixanme tolo cando pasas,
apodérase de min o calor.
Intocables cando lles minto,
mais tócoas, vólvome sumiso.

Pero elas quérenme a min,
as miñas pernas...

'E son o dono e señor,
donante de suor
tunante, facedor,
maleante deste amor.'

E só fas falta ti
que só me faltas a min...
Mañá volvereino intentar,
agora déixoche ir.